Geboren als Iris Vandenkerckhove, opgegroeid als Wendy Van Wanten en nu immer tevreden moeder van drie kinderen en een glansrijke carrière. Een introductie is in feite niet nodig, maar een interview over het genoegen van het 50-plus zijn kan er zeker nog af.

Zonnetje in de rug, kamillethee in de hand en een immer gelukzalige glimlach op haar gezicht. Wendy Van Wanten is de dag voor ons gesprek 58 jaar geworden, maar praat duidelijk graag en zonder enig spoor van ‘ouderdomspessimisme’ over de vele pluspunten van haar leven als 50-plusser. Maar wat zij dan zoal doet op de dag die een jaartje aantikt bij dat leven, dat wilden wij eerst weten. “Ik had een simpele tête-à-tête met mijn man. We zijn gaan wandelen aan zee en het was een prachtige dag, heel intiem. En, we hebben onze 10.000 stappen gehaald. Héél belangrijk (lacht). Ik besef dat de ‘6’ in aantocht is, maar ik anticipeer het met een grote glimlach. Ik heb het met geen enkele leeftijd ooit moeilijk gehad. 58 is niet meer piepjong, natuurlijk, maar in mijn hoofd ben ik wel nog altijd dat kleine meisje dat haar verjaardag wil vieren.”

Wat houdt dat kleine meisje in je hoofd in leven?
“Muziek speelt daarin een grote rol. Het is een kapstok waar ik me in mijn leven aan vasthoud, in vreugde en verdriet. Creativiteit en het kunnen uiten ervan houdt me dus jong. En de interactie met mijn publiek, daar put ik energie uit. Het schrikt me wel af dat er ooit een dag komt dat zingen moeilijker zal gaan, maar luisteren naar muziek werkt ook al helend. Gelukkig is dat totaal nog niet aan de orde. Maar ik heb me al voorbereid op de dag waarop ik zeg: nu wil ik in schoonheid eindigen.”

Is er ook een kapstok waaraan je jezelf optrekt om fysiek “jong” te blijven?
“Ik verzorg mezelf, maar sporten doe ik bijvoorbeeld niet echt. Ik treed heel veel op en je mag me dan echt wel afdrogen als ik van het podium kom (lacht). En wandelen, dat doe ik graag. Die stappenteller heb ik altijd bij, hoor, en zit meestal in mijn onderbroek (lacht).”

 

Ik heb geleerd om te laten zien dat ik wel degelijk van wanten weet

 

Ik kan me voorstellen dat je van een redelijk gejaagd leven naar een iets kalmer, wandelend, leven bent gegaan. Heeft dat mentaal ook voor veranderingen gezorgd?
“Je gaat absoluut bewuster leven. Je geniet van andere dingen, zoals een simpel kamilletheetje. En je gaat jezelf graag zien, je innerlijk koesteren. Dat heeft niets te maken met egoïsme of divastreken, maar het is gewoon zo belangrijk dat je lekker in je vel zit. Dat komt met de jaren, denk ik.”

Zou je zeggen dat je vroeger voornamelijk of enkel maar van je carrière kon genieten?
“Als ik terugkijk naar het verloop van mijn carrière, kan ik vooral zeggen en beseffen dat ik zoveel kansen heb gekregen, zaken die ik als jong meisje zo graag wou. Dus ik ben zeker al bevredigd wat betreft mijn dromen. Ik vind het leuk niet te weten wat het leven me zal brengen, ik laat het op mij afkomen. Ik zeg altijd: mijn leven is één lang buffet en er staan verschillende schoteltjes op. En ik mag er van vele proeven. Maar ik ben nog niet ten einde, het buffet is nog lang (lacht).”

Voel je je na al die jaren meer en meer Wendy of Iris worden?
“Ik ben steeds Iris gebleven en dat zal altijd zo zijn. Iris is de grote zus die Wendy in de teugels heeft. Ik ben natuurlijk heel blij met die geboorte van mijn ‘kleine zusje’, omdat ik aan haar heel veel te danken heb. En ook aan het publiek dat mij zo omarmd heeft. Er zijn negatieve zaken en roddels geweest die me wel degelijk raakten en dingen in de weg hebben gelegd, maar ik ben erin blijven geloven. En in het tegendeel bewijzen ben ik een krak geworden. Ik heb geleerd om me erover te zetten en te laten zien dat ik wel degelijk van wanten weet.”

We kennen je ‘kleine zusje’ natuurlijk voornamelijk als sekssymbool. Ik ben dus een beetje genoodzaakt het te vragen: hoe sexy voel jij je nog op je 58e?
“Ik voel dat ik nog tamelijk mee kan. Ik probeer mezelf te onderhouden op een natuurlijke manier, zoals met gezonde voeding. En door positief te zijn, dat is ook belangrijk, niettegenstaande dat er ook tegenslagen bestaan. Het zit uiteindelijk allemaal in de kop. Dingen die gebeuren in onze maatschappij, dat trek ik me aan. Wat moet er van je kinderen worden, vraag je je dan af. Maar zoiets moet je kunnen loslaten. Ik kan nu eenmaal niet alles oplossen dat in de wereld gebeurt, en de kinderen zullen ook hun weg vinden. Je mag ze niet pamperen, hé.”

Je hebt drie kinderen van heel verschillende leeftijden. Is er een verschil geweest in opvoeding, of qua pamperen?
“Ja, maar niet in liefde, uiteraard. Ik heb mezelf wel harder opgesteld. Je kunt het hen wel gemakkelijk maken, maar soms moet je durven zeggen dat ze moeten doorgaan, niet opgeven. Mijn dochter van negen beseft dat zelf al. Ik herken veel van mezelf in haar, dus ik hoef ook niet streng te zijn. Ik heb zelf een harde tegenslag gehad omdat ik mijn mama vrij vroeg verloren heb, maar dat heeft mij gesterkt. Ik moest en zou er iets van maken, in plaats van mij te laten leiden door mijn verdriet.”

 

©Frederik Hamelynck
©Frederik Hamelynck

”Ik probeer alles in goede banen te leiden, zodat ik zowel moeder als Wendy Van Wanten kan zijn”

 

Heb je door de ervaring met je moeder een zekere schrik gekregen, om ziek te worden bijvoorbeeld?
“Je voelt het aan jezelf wanneer er iets scheelt. Daarom is het belangrijk dat je één bent met je lichaam. Het feit dat mijn mama gestorven is op 62-jarige leeftijd heeft zeker een litteken achtergelaten. Dus ik ben wel waakzaam, maar niet angstig. Mijn vader ben ik ook verloren en de man die me zeventien jaar bijstond ook, en die heb ik nog een jaar begeleid bij zijn ziekte. Dat zijn moeilijke momenten waar je zelf van afziet. Maar angst mag niet de overhand nemen, want dan ga je eraan kapot. Blijf op wonderen hopen. De geneeskunde is ook geëvolueerd, dus ik ga ervanuit dat we gemakkelijk 150 jaar kunnen worden (lacht).”

In dat geval ben je nog piepjong!
“Ik wil graag oud worden. Iedere leeftijd had voor mij een andere ervaring. Op mijn 40ste ben ik bijvoorbeeld begonnen met boeken te lezen over het leven en haar filosofische vraagstukken. Dat zijn dingen die je niet meekrijgt op school, of vroeger toch niet. En dan word je plots wakker en vraag je je af wat je hier doet en hoe je jezelf kunt verbeteren. Dat blijft toch een constante nu, om overeind te blijven en de dag zo leuk mogelijk door te brengen. Ik heb het geluk dat ik de dingen kan doen die ik graag doe, maar dat loopt ook niet altijd vanzelf.”

Heb je ooit het gevoel dat je te snel leeft?
“Dat ik geleefd word? Dat wel soms, ja. Als ik te veel werk, bijvoorbeeld. Vandaar dat ik probeer te doseren. Die nachtelijke optredens beginnen zwaar te wegen, omdat ik natuurlijk ook nog een dochter heb die dagelijks vroeg op moet. Ik probeer alles in goede banen te leiden, zodat ik zowel moeder als Wendy Van Wanten kan zijn. Want moeder is en zal altijd mijn hoofdrol blijven. Het is ook mijn mooiste droom om drie kinderen op de wereld te hebben gezet.”

Heb je op een bepaalde leeftijd gezegd: nú is mijn leven pas begonnen? Of moet dat nog komen?
“Ik zou niet zeggen dat het mooiste nog komt, maar het is zeker nog niet gedaan. Het allermooiste was sowieso de geboorte van mijn kinderen, en dat zijn nu eenmaal piekmomenten in mijn leven die me niet meer zullen overkomen. Maar er zijn nog voldoende verrassingen die het leven mij kan bieden, zoals bijvoorbeeld kleinkinderen. Daar kijk ik absoluut naar uit.”

Stel, je was geen model/zangeres geweest, wat was je dan wel geweest?
“Ik wilde vroeger graag tennisster worden, zoals mijn dochtertje nu. Maar mijn mama zei dat daar geen toekomst in zat, en dat het voor de rijken was (lacht). Maar anders had ik graag wel iets met kinderen gedaan. Kinderen houden mij jong. Ik was heel blij dat ik op mijn 48ste nog een baby in huis had. Dat creëert prachtige momenten voor mij.”