Kick ass lady chef en moeder van Grace (5), het zijn maar twee aspecten van het spectrum van Sofie Dumont. Het is dan ook niet geheel toevallig dat we haar spraken over opvoeding en voeding. Maar wat wij vooral onthouden hebben: “Blijf gewoon genieten.”

Sofie Dumont neemt geen blad voor de mond. Je ziet haar dan misschien niet meer zo vaak op televisie maar dat wil niet zeggen dat ze van de radar is verdwenen. Integendeel. Nieuwe recepten voor jong en oud vind je nu op haar eigen social media en website. “Ik maak dus nog altijd clips zoals op televisie, maar dan op een ander kanaal. Mijn eigen kanaal, wat natuurlijk nog leuker is (lacht).”

Wat als we zouden afstemmen op het kanaal van jouw huishouden? 
“Je zult ons altijd samen zien eten, dat vinden we belangrijk. We hebben verder ’s ochtends een deal dat iemand Grace aankleedt en de ander het ontbijt en de brooddoos maakt. Ze moet eerst haar fruit eten, anders jammert ze dat haar buik al vol zit. Maar voor Grace gaat het ‘s ochtends soms iets te snel.”

Ze verliest dus nogal gauw de focus op de belangrijkste maaltijd van de dag? 
“Grace is heel creatief, het leven is één groot feest voor haar. Zij wil veel liever vanaf ’s morgens al lijmen, plakken en juwelendozen verven (lacht). Maar in het algemeen eet ze goed en graag, dus daar ben ik blij om. Maar dat is bij ieder kind zo verschillend. Grace eet ook zeker niet alles. Ze lust bijvoorbeeld wel oesters of zeer krachtige bouillons, maar courgetten dan weer niet. Dat heeft voornamelijk met texturen te maken. Rauwe groenten lust ze over het algemeen wel. Eigenlijk moet je alles gewoon eens op verschillende manieren serveren: als soep, gebakken, gestoofd, geroosterd… Belangrijk hierbij is: kinderen moeten het tof vinden, het moet er leuk uitzien.”

Hoe was jij als kind aan tafel?
“Wij zijn goed opgevoed, maar vroeger waren mensen niet zo met eten bezig als nu. Van fruit aten we enkel een appel, banaan, peer of appelsien en iedereen kreeg lessen in de huishoudkunde. Je wist hoe je soep moest maken of hoe een simpele cake te bakken. Dat is zo goed als allemaal weg. Koken of strijken moet je tegenwoordig ofwel graag doen, ofwel aangeleerd krijgen door je lief, familie of vrienden.”

 

Je kind opvoeden, begint wanneer het nog in je buik zit

 

Probeer jij via je boeken ‘Op de groei’ een basis in huishoudkunde mee te geven aan de kleintjes? 
“Je kind opvoeden, begint eigenlijk al wanneer het nog in je buik zit. Ik stopte meteen met alcohol toen ik besef kreeg van die enorme verantwoordelijkheid. Toen ik zocht naar wat er beschikbaar was voor kinderen qua recepten, had ik daar geen goed gevoel bij. Dus begon ik alles zelf uit te proberen. Ik maakte lekkere mengelingen met avocado of banaan, het kon niet gek genoeg zijn. En dat is plezant. Voor kinderen is dat ook leuk, zij eten alles in het begin. En dan stopt het en komt het weer terug (lacht). Grace is gelukkig ook heel geïnteresseerd in eten. Als ik iets maak, komt ze altijd vragen wat het precies is. Ik zou wel nooit stiekem iets in haar brooddoos steken om haar iets te leren eten. Daar zitten enkel vertrouwde ingrediënten in.”

Dan moet ze de brooddoos natuurlijk nog flink leegeten op school. 
“De scholen zijn mee met gezonde voeding en dat helpt wel. Want het is allemaal goed en wel in je eigen huis, maar wanneer je buitenkomt, heb je het zitten (lacht). Ik probeer suikers te vermijden, maar ik heb toch mijn cocon moeten verruimen. Ik steek veel tijd in het uitleggen dat een koekje wel lekker kan smaken en dat het oké is dat het goed voelt in haar buikje. Maar dan vraag ik haar ook of het goed is voor haar buikje en voor de tandjes als ze die koekjes zou blijven eten. En ze snapt dan zelf wel dat te veel niet goed is. Niet gemakkelijk, want ieder kind eet graag suiker. Ik zie suiker dus zeker niet als een vloek, want wij bakken samen vanalles en nog wat.”

 

Ik wil vooral vanuit mijn buikgevoel opvoeden. Als het voor mij goed voelt en voor Grace, dat is voor mij meer dan genoeg

 

Maar dan weet je zelf wat je maakt en wat er allemaal inzit. 
“Inderdaad. Ik gebruik zoveel mogelijk ongeraffineerde suiker en ook dadels, kokosbloesemsuiker, honing… Emulgators en bewaarmiddelen gebruik ik niet. Ook gebruik ik vaak volkorenbloem en qua vetstoffen gaat het van echte boter tot kokosolie. Waar ik van weg wil, is het idee dat iedereen perfect moet zijn, qua voeding, maar ook qua opvoeding. Naar kinderen toe vind ik dat zeker belangrijk, omdat ze vaak op sociale media zitten. Het zijn werkelijk sponzen die een beeld en een houding zo overnemen. Ik wil haar duidelijk maken dat iedereen anders is. Ik steek dus liever tijd in zaken uit te leggen dan te zeggen wat mijn dochter niet mag doen. Uiteindelijk wordt ze groot en ga ik ze toch moeten loslaten.”

Vind je het belangrijk dat kinderen op jonge leeftijd mee in de keuken staan?
“Ja, maar dat gaat niet zolang de ouders zelf niet geïnteresseerd zijn. Sommige mensen willen gewoon weten hoe snel ze hun maaltijd kunnen hebben en wat hij kost. Om interesse bij je kind op te wekken, moet je zelf echt mee zijn en gezond willen eten voor je lichaam.”

Betrek je Grace vaak in de keuken om zo ook jullie band te versterken? 
“Ja, maar ik moet haar dat zelfs niet vragen. Ze komt als een magneet op de keuken af. Als we clipjes opnemen, doet ze gewoon gezellig mee. Ik sta dan vaak stil bij wat ze later gaat doen in haar leven. Kinderen moeten zo ontzettend vroeg beslissen wat ze willen doen, vind ik. Bij mij was het wel altijd duidelijk. Ik ben beginnen koken door mijn vader en grootmoeder. Mijn vader had een lang, smal keukentje in Brussel waar echt ongelooflijke dingen gebeurden. Daar hing een canard laqué, hij maakte kreeft en sauzen… Texturen en geuren te over. Die energie was fantastisch en wilde ik ook: voor mensen zorgen, lekker eten maken en hen daarvan laten genieten.”

Wat is genieten voor jou? 
“Niets hoeven te laten. Ik wil brood kunnen eten, aardappelen, boter en olijfolie. Wel van goede kwaliteit. Eten moet niet in een vakje worden gestopt. Want zo gaan we ons allemaal schuldig voelen wanneer we eens een boterham met kaas eten. Kaas mag je echt niet van me afpakken (lacht). Er is nu zoveel qua ingrediënten waaruit je kunt kiezen. Alles moet de revue passeren, vind ik. En doe ook wat je zelf wilt. Grace is vijf maar eet nog vaak met haar handen of uit haar papflesje, in plaats van met mes en vork. Maar het geeft haar zo’n zalig gevoel. Je ziet haar dan zo wegdommelen op mijn schoot. Grace is er zich zelf van bewust, dus dat komt wel goed. Maar ik vind het spijtig dat je kinderen zaken moet verbieden omdat ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt. Er gebeuren heus ergere dingen dan drinken uit een papflesje. Dus die lat mag zeker lager liggen. Geniet gewoon.”

Als je geen chef was, dan was je…
“Mijn vader maakte keramiek. Dat zie ik mezelf nog wel doen. Ik kan blijven kijken naar die draaiende potten, het is fantastisch dat je dan met een kleine beweging iets kunt maken.”