OZ_0917-005In samenwerking met

Saskia Van Nieuwenhove
journaliste

Verontwaardiging rond opvoedingsondersteuning
Binnen de sector leeft nog veel verontwaardiging rond opvoedingsondersteuning als vorm van zorg. Toch is het belang van bepaalde instanties niet te onderschatten. Hierbij is het CLB (Red.: Centrum voor Leerlingenbegeleiding) één van de grootste melders van verontrusting. Zij zien vaak dat een kind zichzelf thuis niet kan ontplooien. Het is dan ook van groot belang meteen gevolg te geven aan dat signaal. Soms volstaan namelijk enkele gesprekken al om een ouder terug op de rails te krijgen.

Onbeantwoord signaal
Wel is het zo dat zo’n signaal van het CLB soms maanden blijft liggen. Redenen hiervoor zijn plaatsgebrek, geen juiste indicatiestelling, ouders die niet willen meewerken, een wachtlijst voor de ‘juiste’ hulp. Als een mama bijvoorbeeld hulp vraagt voor haar autistische zoon, klinkt het helaas nog veel te vaak: “U moet nog 4 jaar wachten, mevrouw”.

 

“De balans helt te veel over naar het moeten noteren van alles. Dat geeft in geen geval een gezinsvervangend gevoel”

 

Administratie boven gevoel
Ook de administratiedruk blijft een groot pijnpunt. Toen ik vroeger thuiskwam van school in één van mijn jeugdinstellingen, zaten de opvoeders na school nooit in de opvoederskamer, maar bij ons in de leefgroepen. Ze hielpen met huiswerk en waren nabij. Nu zitten opvoeders veel te vaak aan de computer. Zo spenderen ze te veel tijd aan het uitschrijven van de contextwerking en moet haast elke telefoon met een ouder, elke poging tot herstel met de thuissituatie worden genoteerd. De balans helt te veel over naar het moeten noteren van alles. Dat geeft in geen geval een gezinsvervangend gevoel. En kinderen en jongeren voelen dat.

Extra hulpvraag
Ook bij pleegzorg zien we die tendens. Bij perspectiefbiedende, langdurige plaatsingen ligt de volledige verantwoordelijkheid voor de zorgomkadering van het kind bij het pleeggezin. Ook die gezinnen hebben soms een extra hulpvraag of een extra noodsituatie, zoals bijvoorbeeld een overlijden van de echte mama of papa. Pleegzorgbegeleiders hebben vaak te veel dossiers en kunnen maar enkele uren vrijmaken per gezin. Toch is het van groot belang dat deze pleegouders onvoorwaardelijke steun krijgen van de begeleidingsdiensten.

Meteen hulp en ondersteuning
We moeten blijven strijden voor meer begeleiders en minder dossiers per begeleider. We moeten signalen van het CLB meteen beantwoorden, middelen verschuiven zodat we meteen gehoor kunnen geven aan hulpvragende ouders. Zo kunnen we ook mensen uit de sector meteen hulp en ondersteuning bieden. Dat zou veel leed van kinderen en jongeren voorkomen. Het is nodig om op die nagel te blijven kloppen.
Elk kind verdient dat.