Sam Louwyck is niet voor één gat te vangen: hij is danser (hoewel minder dan vroeger), acteur én zanger bij Falling Man. Bovendien begon hij onlangs met het volgen van vlieglessen. “Het leven is een trein die altijd onverwacht komt.”

Sam Louwyck lust graag een pint, en er zijn online interviews te vinden waarbij hij er –  volgens het verslag van de reporter – niet naast giet. Maar bij de kennismaking op een zonovergoten terras in Oostende, vlak naast zijn appartement, bestelt hij zowaar een ijsthee. En daar blijkt hij een heel valabele reden voor te hebben. “Ik heb een kater, vent, niet te doen. Misschien wel de ergste die ik ooit heb gehad. Maar goed, ik zal er wel doorkomen. Straks ga ik hier misschien nog naar de paardenkoers kijken op de renbaan.”

Worden katers eigenlijk erger naarmate je ouder wordt?
“Luister: van een kater moet je eigenlijk genieten. Dat betekent alleen maar dat het de voorbije avond heel plezant was. In je zetel liggen jammeren omdat je hoofdpijn hebt, mag je dus nooit doen. Nee, je moet nagenieten en tevreden zijn. Anders is het gewoon flauw.”

Never waste a good hangover?
“Zoiets, ja (lacht).”

 

Hoe meer je bewust bent van het feit dat het leven iets is dat je krijgt, hoe leuker het wordt

 

Was vijftig worden eigenlijk speciaal voor jou? Hield het je bezig?
“Je probeert daar niet mee bezig te zijn, maar het is onvermijdelijk. Ik beschouw het in elk geval niet als een nieuwe fase in mijn leven. Ik ben al blij dat ik de vijftig gehaald heb. Niet omdat ik zo’n heftig leven leid, maar omdat ik heel goed besef hoe fragiel het allemaal is. Net voor ik naar hier kwam, had ik een goede vriend aan de lijn. De dochter van diens vriend is onlangs gestorven. Amper 23 jaar, verpletterd door een lift in Gent. Zo jong, dan heb je niet eens de kans gehad om te leven. Daarom ben ik blij dat ik al zo ver ben geraakt. Ik word elke dag wakker met het gevoel ‘yes, nog een dag’. En dan probeer ik daar iets goeds mee te doen.”

Je hebt je vijftigste verjaardag dus niet gevierd?
“Ik vier elke dag feest (lacht). Nee dus. Maar ik ben wel van plan om volgend jaar met enkele maten naar Kaapverdië te gaan. Gewoon, voor de leute. Let’s freak out. Hoe meer je bewust bent van het feit dat het leven iets is dat je krijgt, hoe leuker het wordt. Go with a smile, dat is één van de mooie dingen die je kunt bereiken op het einde van leven, maar het is godverdomme niet gemakkelijk.”

Twintig, dertig, veertig worden: ook geen mijlpalen?
“Nee, omdat ik daarvoor tegen een te hoog tempo leef. Ik heb geen tijd om stil te staan bij mijn leeftijd. Moest ik nu een 9-to-5 job hebben, dat zou wat anders zijn, dan zou ik wellicht al eens nadenken over wat ik al mijn hele leven aan het doen ben.”

 

Als mensen zeggen, ‘amai, al vijftig’, dan antwoord ik met ‘shut the fuck up’

©Thomas Schurmans

Een midlifecrisis is dus ook niet aan jou besteed?
“Nee. Ik denk dat het grootste gevaar daarbij is als mensen je voortdurend op je leeftijd wijzen, waardoor je gaat panikeren en zotte dingen begint te doen. Als mensen zeggen, ‘amai, al vijftig’, dan antwoord ik met ‘shut the fuck up’ (lacht). Bovendien heeft een midlifecrisis niets met ouderdom te maken: ik heb een maat van 36 die er onlangs één had, en nog erg ook. Tot op het punt dat we met de maten moesten tussenkomen en zeggen ‘wat is dat hier, gast?’. Heel zijn gezinsleven werd erdoor ondermijnd. Gelukkig is hij intussen weer de oude.”

Gaat je lichaam ook nog mee in die intense levensstijl?
“Je weet dat ik vroeger danser was en zo de hele wereld heb rondgereisd. Maar nu heb ik vaak last van mijn knieën, waardoor dansen moeilijker wordt. Nu, ik speel binnenkort mee in een opera waar ik moet dansen, dus ik ben van plan dat moeizame erin te verwerken – ik wil die confrontatie met mijn lichaam aangaan. Dat doet me denken aan een uitspraak van Edith Piaff, die zei dat je je défaults moet gebruiken in plaats van erover te trunten. Zo moet je met aftakeling omgaan, vind ik. Maar dat wordt echt wel mijn laatste dansopdracht.”

©Thomas Schurmans

Je begon in 2014 ook vlieglessen te volgen, maar dat had niets met midlife te maken hé?
“Zeker niet. Dat is gewoon het genot van in de lucht zijn. Er is niets dat ik liever doe. Als ik morgen Euromillions win, stop ik meteen met acteren en ga ik alleen nog vliegen, met misschien af en toe een acteeropdracht ertussen.”

 

Ik heb financiële putten gehad waar ik bijna hoogtevrees van kreeg, niet te doen. Maar ik bleef altijd beseffen: ik leef tenminste

 

Heb je ’t gevoel dat je met de jaren beter wordt als acteur?
“Jazeker. Het zou toch godverdomme maar saai zijn als dat niet het geval was. Je wil toch blijven leren en groeien? Vooral de laatste paar jaar heb ik het gevoel dat ik beter word en een vlottere relatie met de camera krijg. Hout vasthouden dat ik al die fantastische acteerkansen blijf krijgen.”

©Thomas Schurmans

Van danser naar acteur, dat gebeurde vrij organisch. Wat zijn je volgende
plannen?
“Goh, ik heb nog verschillende natte dromen hoor. Bovendien houd ik er altijd een meerjarenplanning op na, dat vind ik gezond. Maar helaas voor jou ga ik die plannen niet uit de doeken doen. Tegenover niemand trouwens, dat is nergens voor nodig. Want je weet toch nooit wat het leven voor jou in petto heeft. Want wat als je bijvoorbeeld overal aankondigt dat je tegen je 60e in de Provence een huis gaat kopen en iedereen zal uitnodigen om over het leven te komen filosoferen? Zal het leven dat sowieso wel toelaten? Het leven is een trein die altijd onverwacht komt, vent. En ofwel laat je hem passeren, ofwel spring je erop. Het leven is een zoektocht, en je zal vaak keihard tegen een muur of glazen deur knallen. Maar even goed vind je in die muur een deurtje dat je naar heel andere avonturen en omgevingen leidt. Zo kreeg ik ooit de unieke kans om een viersterrenhotel over te nemen, ik heb het uiteindelijk niet gedaan. Wie weet waar dat geleid zou hebben? Wat voor zin heeft het me dat af te vragen?”

Wat is jouw drive?
“Nogmaals: het besef dat het allemaal maar tijdelijk is en dat je er dus maar beter het beste van maakt. Vliegen helpt me daar enorm bij, omdat je alles in perspectief leert zien. Who cares dat je buurman een mooiere auto of grotere tuin heeft – in de lucht ziet dat er toch allemaal even klein uit. Ik heb ook overal ter wereld nog meubels en zelfs een mooi zilveren servies liggen uit de tijd van mijn internationale danscarrière – ik moet dat niet terughebben, wat ben ik ermee? Het materiële zegt me niets. En als je die mentaliteit van loslaten en relativeren hebt, dan kan je alles veel beter aan: katers, ziekte, financiële problemen. Believe me, ik heb dat allemaal meegemaakt. Financiële putten waar ik bijna hoogtevrees van kreeg, niet te doen. Maar ik bleef altijd beseffen: ik leef tenminste.”

 

Ik speel binnenkort mee in een opera waar ik moet dansen en ik wil die confrontatie met mijn lichaam aangaan. Edith Piaff, zei dat je je défauts moet gebruiken in plaats van er over te trunten.

 

Vanwaar komt die levensdrang eigenlijk?
“Ik ben op mijn vijftiende ooit bijna verdronken in zee, bij De Haan. Op het einde van mijn krachten, te ver afgedreven, helemaal verkrampt. En ik maar zwaaien naar mijn lief op het strand, en zij beleefd terugzwaaien (lacht). Ik begon toen over alles na te denken: die heb ik gekwetst, met die heb ik het niet goedgemaakt. Heel confronterend, maar ik kon er op dat moment niets meer aan verhelpen. Met mijn laatste allerlaatste krachten ben ik toen ondergedoken en heb ik een stroming gevonden die me uiteindelijk naar het strand bracht. Dat is het keerpunt in mijn leven geweest. Het volle besef van: wat ga ik met mijn tijd aanvangen?”

©Thomas Schurmans

Als Sam Louwyck geen acteur/danser was geworden, dan was hij…
“…misschien kok geweest. Toen ik kind was, at ik werkelijk alles. En ik heb ook altijd graag gekookt. Toen ik 12 of 13 was, wilde ik dan weer pater worden. Niet voor het religieuze, maar om rustig buiten de maatschappij te gaan staan en ernaar te kijken, om vervolgens mijn bedenkingen neer te schrijven – ik schrijf enorm graag. Het is uiteindelijk zelfs het religieuze dat me ervan weerhouden heeft. Maar wie weet word ik op het einde van mijn leven toch nog pater (lacht).”