Sinds The Voice Belgique, is Loïc Nottet niet meer te stoppen. Want ondanks zijn succes in het buitenland en zijn deelname aan Eurovision, blijft de ‘Courcellois’  gehecht aan zijn land. Hij rekent op zijn roots om met de voeten op de grond te blijven.

Tussen de verschijning van zijn debuutalbum Selfocracy op 31 maart en de voorbereiding op zijn concerten in Vorst Nationaal en de AB, neemt Loïc Nottet de tijd om ons mee te nemen op een trip down memory lane en om samen vooruit te blikken op zijn toekomst in de muziek.

Wat zijn voor jou de mooiste plekjes in Wallonië?
“Ik vind dat we in Wallonië gezegend zijn met een prachtig patrimonium. Het eerste dat bij me opkomt is de citadelle van Namen. Ik herinner me dat ik er als kind dikwijls kwam met mijn familie, omdat er dikwijls middeleeuwse markten plaatsvinden. Dat deed ik graag, wandelen in en om de citadelle en de exposities bezoeken.”

Je woont nog steeds in België, heb je nog geen zin om je te settlen in het buitenland?
“Hier woon ik nog bij mama en papa. Ook al heb ik meer en meer zin om een eigen ‘chez moi’ te hebben, omdat we niet meer hetzelfde leven lijden. Mijn ouders hebben een normale job – pendelen incluis – en dat is eigenlijk alles wat ik niet wil. Dus ik probeer me zo veel mogelijk daarvan te behoeden. We kruisen elkaar ’s nachts op de trap, wanneer ik ga slapen en zij naar hun werk vertrekken. Ik wil dus graag op mezelf gaan wonen, maar ik hou wel van België. Ik vind dat we goed zitten, we zijn ongecompliceerd, we trekken ons niet teveel aan. Ik heb liever zo’n gelaten sfeertje dan dat het chichi is.”

 

Ik vind dat we in België goed zitten, we zijn ongecompliceerd, we trekken ons niet teveel aan

 

Je droomt er niet van om in Parijs te gaan wonen?
“Dat zou dan eerder voor mijn werk zijn. Al hou ik wel van verschillende wijken in Parijs, zoals Montmartre. Daar hangt een eigen sfeer die je nergens anders vindt. Maar voorlopig zie ik me niet vertrekken uit België. Behalve naar een koud land, zoals Canada. Ik hou absoluut niet van warmte.”

Verschillende Belgische artiesten hebben veel succes in Frankrijk, hoe zou je dat verklaren?
“Ik denk dat we in ons land geluk hebben om twee totaal verschillende culturen te hebben. Dankzij de Vlamingen hebben we een kleine anglo-saxische touch die de Fransen niet hebben. Misschien is het die touch in onze klanken, melodieën, artistieke stijlen die ons onderscheiden van de Fransen die erg… Frans zijn. Zij hebben hun eigenlijk muziekstijl en gaan niet direct op zoek naar inspiratie elders, in andere landen. Terwijl ik bij een artieste, zoals Alice on the Roof, sterke Scandinavische invloeden herken, luisterde ik al van kinds af aan voornamelijk naar Engelstalige muziek. Dus ik ben sterk beïnvloed door Amerikaanse artiesten.”

We worden misschien ook harder gestimuleerd om een eigen creativiteit te ontwikkelen?
“Ik denk dat we ons niet in een keurslijf laten steken. Wij hechten meer waarde aan de kunst, dan aan de marketing. Dat is niet altijd gemakkelijk. Voor mijn album had ik soms heel arty ideeën, die ik uiteindelijk heb moeten laten varen. Voorlopig. Omdat er ook een promotionele kant aan hangt, die je niet kunt negeren, zeker niet als je begint. Dus er zijn toch wel regeltjes die je moet volgens, maar aan de andere kant heb ik nooit gezegd: ‘ik moet zulke melodie spelen, opdat het op de radio zal worden gespeeld’.”

 

Loic Nottet 4 - credit Zeb Daemen2
(c) Zeb Daemen

 

 

Je bent voor de tweede keer benoemd tot “Beste mannelijke solo artiest van het jaar” door de D6Bels Music Awards. Is het anders om een prijs te krijgen in je eigen land, dan in het buitenland?
“Het geeft niet dezelfde voldoening, fierheid. Eigenlijk is het een moeilijk beroep, zodat het belangrijk is om te weten waar je vandaan komt en je geliefd te voelen. Als je een prijs in je eigen land krijgt, geeft dat een goed gevoel omdat je weet dat het de ‘basis’ is en dat die niet is veranderd. Het fundament is niet afgebrokkeld, waardoor je verder kunt blijven bouwen. In België hebben mensen zin om een artiest te volgen, niet omdat die Belgisch is, maar omdat ze fier zijn dat een artiest Belg is. De Fransen hebben eigenlijk totaal geen interesse om mij te volgen. Hoewel er wordt gezegd dat ik met Dance avec les stars hen heb kunnen overtuigen.”

Je album is een concept-album. Hoe moeten we dat zien?
“Ik ben een filmliefhebber en ik hou van verhalen. Al sinds het begin heb ik het album opgebouwd alsof ik een film aan het schrijven was of een boek. Ik deed alles tegelijk: ik componeerde en dacht ook na over de opbouw van het concert. Ik heb echt geprobeerd om linken te leggen, zelfs al zijn die niet zichtbaar op het eerste zicht – ik lees graag tussen de lijnen. Een concept-album is meer dan een opeenvolgende serie van liedjes.”

 

Ik denk dat we in ons land geluk hebben om twee totaal verschillende culturen te hebben

 

Het podium lijkt erg belangrijk voor jou.
“Ja, daarom heb ik ook voor dit beroep gekozen. Het laat me toe om alles te doen: ik kan fotograaf zijn, scenarioschrijven, danser, comedian, zanger… Wat ik het minst graag doe zijn fotoshoots. Over het algemeen duurt het lang voordat ik me openstel voor de fotograaf en voor ik me op mijn gemak voel. Verder vind ik alles in het creatieproces geweldg. De realisatie echter, duurt langer is en is vermoeiender.”

Welke plek neemt dans in in je leven en je projecten?
“Ik heb toch zin om daarnaar terug te keren. Als je me zou vragen of ik liever mijn benen verlies of mijn stem, dan denk ik niet dat ik kan kiezen. Het zijn twee kunstvormen die me totaal verschillende dingen brengen. Het is een cliché, maar ik zou geen dag kunnen leven zonder te zingen, bijvoorbeeld. En als ik muziek hoor die ik goed vind, kan ik me niet tegenhouden om alleen te beginnen dansen in mijn kamer. Het is duidelijk dat dans een deel zal uitmaken van mijn toekomst, maar ik weet niet voor hoelang. Want er zal een moment komen waarop ik iets anders zal moeten brengen.”

Een carrière in de Verenigde Staten bijvoorbeeld?
“Ja, dat zou ik echt geweldig vinden. De mooiste erkenning die ik zou kunnen krijgen, is dat de Amerikanen zouden houden van wat ik doe. Het zou een erkenning zijn namens mijn mentoren, en zou me diep raken. Maar ik ben blij met wat ik nu al heb. Ik besef dat ik nog maar 20 jaar ben, dat ik een album uitbreng en dat ik Vorst Nationaal heb doen uitverkopen. Ik weet dat dat niet vaak voorkomt en dat ik dus veel geluk heb.”

 

Als Loïc Nottet geen zanger was geworden, dan was hij…
“Als je me die vraag 2 jaar geleden had gesteld, zou ik hebben geantwoord: ‘ik weet het niet, want dit is wat ik echt wil doen.’ Dat is nog altijd zo, maar als je opgroeit wil je ook op iets kunnen terugvallen, voor mocht alles in het water vallen. Ik ben dan ook erg geïnteresseerd in psychologie, ik had bijvoorbeeld graag gewerkt in een opvangcentrum met zieken om hen beter te leren begrijpen.”