In januari van dit jaar werd Kim Van Esbroeck (38) de nieuwe CEO van elektronisch betaalbedrijf Bancontact. Een baan die de Leuvense met Mechelse roots combineert met een gezin en twee kinderen. “Planning is gelukkig een aangeboren talent.”

Met meer dan vijftien jaar ervaring inzake kaartbetalingen – eerst bij Integri, later bij Clear2Pay – kwam Kim Van Esbroeck bij Bancontact terecht. Aanvankelijk als chief operations officer en daarna als chief commercial officer. Ze was onder meer betrokken bij de lancering van de mobiele app van Bancontact in 2014. Toen haar voorganger, Kris De Ryck, zich verder wilde toespitsen op zijn activiteiten als CEO van Belgium Mobile ID, volgde zij hem op bij Bancontact.

Waarom wilde je ondernemer worden?
“Goh, het is niet per se zo dat ik ondernemer wilde worden. Maar de omstandigheden, zoals het vertrek van mijn voorganger als CEO, maakte dat ik er in feite ingerold ben. Er werd een interne en externe selectieprocedure opgestart, maar ik werkte al bij Bancontacten kende dus het huis. En er was natuurlijk mijn ervaring in de sector. Maar het is zeker niet zo dat ik dit tien jaar geleden gepland had. Eigenlijk is het een beetje zoals alles in mijn leven. Ik kijk welke keuzemogelijkheden ik heb en kies dan voor wat me leukst lijkt.”

 

Ik kijk bij alles in mijn leven welke keuzemogelijkheden ik heb en kies dan voor wat me het leukst lijkt

 

Welke achtergrond heb je precies?
“Ik ben geboren in Mechelen, mijn familie woont er nog steeds. Ik ging bij de Ursulinen naar school en in het vierde middelbaar had ik een erg strenge juf voor fysica. Maar, streng of niet, op een of ander manier fascineerde het vak me. Inertie, de wetten van Newton: ik vond dat boeiend en ik wist toen al dat ik hier iets mee wilde doen. Vreemd, want wetenschap zit niet echt in onze genen, maar waar een wil is… Ik ben uiteindelijk afgestudeerd met grote onderscheiding. Daarna ben ik naar Leuven getrokken en heb ik keuzes gemaakt door eliminatie om tenslotte te eindigen met een masterdiploma fysica en artificiële intelligentie.”

Was het als kind al zichtbaar dat je in deze richting zou evolueren?
“Ik heb nooit geweten hoe mijn carrière er zou uitzien, maar ik heb altijd wel ambitie gehad. Ik heb altijd gekeken naar wat de mogelijkheden waren en dan geopteerd voor wat me best lag. Ik heb altijd een praktische en analytische geest gehad en heb ook nogal een problem solving ingesteldheid. Organiseren is een tweede natuur. Dat kwam me altijd goed van pas toen ik bij de scouts was en ook nu is dat een zegen in mijn dagelijkse leven. Want een job als CEO combineren met een gezin en twee jonge kinderen, is niet evident. Dan is ‘organisatie’ het toverwoord. Ik plan dan ook alles. In de kerstvakantie regel ik alle schoolvakanties en vakantiekampen en elk weekend stel ik een planning op voor de week die komt, inclusief boodschappenlijstje voor alle dagen van de week. Ikzelf of mijn man kunnen onmogelijk op tijd aan de schoolpoort staan. Maar voor alles bestaat een praktische oplossing en we krijgen hulp van iemand die de kinderen opvangt en voor hen kookt.”

 

Ik heb nooit geweten hoe mijn carrière er zou uitzien, maar ik heb altijd wel ambitie gehad

 

Heb je veel moeten opofferen om te bereiken waar je vandaag staat?
“Opofferen is niet echt het juiste woord. Ik heb er wel hard voor moeten werken, ja. Het wordt je niet in de schoot geworpen. Je krijgt niets voor niets in dit leven. Dat wil dus ook zeggen dat je je dossiers moet kennen, dat je alert en bij de pinken moet zijn tijdens besprekingen en vergaderingen, mensen moet kunnen overtuigen enzoverder. Ik heb een technische achtergrond die me alle dagen goed van pas komt. Maar er is meer. Je moet je product kennen, je doelgroep, de eindgebruiker en je moet tegelijk focussen op business development, marketing, sales… Op zich vind ik dat ook maar normaal in deze functie, maar net zoals in mijn vroegere opdrachten heb ik me altijd voor de volle 100 procent gegeven. Dat doe ik nu dus ook.”

Hoe zit het met jouw work-lifebalans? Is die wat in evenwicht?
“Goh, ik denk dat het er bij ons aan toegaat zoals dat in vele gezinnen gaat. Het is alle dagen weer puzzelen, organiseren, plannen. Verder hebben we ook afspraken gemaakt en verdelen we de taken. Zo neemt mijn man de ‘ochtendshift’ op zich en zorgt hij ’s morgens voor de kinderen, het ontbijt, de brooddozen… Ikzelf doe dan weer andere dingen. Verder heb ik mezelf ook een paar vaste regels opgelegd. Zo probeer ik ten laatste om half acht thuis te zijn. Als er nog gewerkt moet worden ’s avonds, doe ik dat pas wanneer de kinderen in bed liggen en weekends en vakanties zijn ook heilig. Dan wordt er niet gewerkt. Het beetje me-time dat me dan nog rest, ga ik dansen. Ik ben op mijn zesde begonnen met klassiek ballet, nu volg ik showdance en streetdance.”

 

Een job als CEO combineren met een gezin en twee jonge kinderen, is niet evident. Dan is ‘organisatie’ het toverwoord

 

Heb je het gevoel dat er nog steeds een onderscheid gemaakt wordt tussen mannen of vrouwen aan de top?
“De sector waarin ik actief ben, is hoe dan ook een beetje een mannenwereld. Maar ik heb niet het gevoel dat extra te hebben moeten compenseren. Het is wel zo dat je je vrouwelijke kantjes misschien wat meer naar de achtergrond schuift. Feit is dat je hoe dan ook je mannetje moet staan en de dingen goed moet doen. Dan speelt geslacht zo geen rol. Ik ben het bovendien al gewoon van tijdens mijn studies. In de richting die ik gekozen had, waren de jongens sowieso altijd in de meerderheid.”

Heb je nog tips of goede raad voor jonge ondernemers in spe?
“Ik zou zeggen, doe wat je graag doet, geloof erin en ga ervoor. Het heeft geen zin om een studierichting te kiezen die je naar een beroep leidt dat je niet ligt. Als je het werk uiteindelijk niet leuk vindt, hou je het toch niet vol. Kijk ook altijd verder dan je neus lang is. Het volstaat niet om een goed idee te hebben. Je moet het ook verkocht krijgen. Gelukkig zijn er vandaag tal van initiatieven voor jonge mensen om hen hierin te begeleiden.”

Wat als je geen CEO van Bancontact was geworden, dan… ?
“…zou ik het alleszins op dezelfde manier aangepakt hebben. Opties bekijken en keuzes maken. Een plan B heb ik nooit gehad, eerder een soort van ‘we zien wel’. Dat heb ik trouwens nog. Ik ben nu 38 maar wie weet waar sta ik binnen tien jaar. Geen idee. We zien wel…”