“KennyStuntman op een fiets. Een betere manier om Kenny Belaey (34) te omschrijven bestaat er eenvoudigweg niet. “Het liefste wat ik nog altijd doe, is gewoon mijn fiets nemen en trainen: op het strand, op rotsen, in de natuur, het maakt me niet uit. Als ik me maar buiten kan uitleven.”

Belaey beoefent 25 jaar trial en mag zich één van de beste trialbikers ter wereld noemen, getuige ook zijn vele wereldtitels en de sportshows die hij doet over de hele wereld. In de eerste plaats is hij natuurlijk topsporter en met negen wereldtitels op zak mag hij zijn carrière nu al meer dan geslaagd noemen. Toch is het een discipline waarmee in België weinig sporteer te rapen valt. Onterecht, want de biker uit Aalter doet wel degelijk aan topsport en traint dagelijks meerdere uren op zijn fiets en in het krachthonk. Trial is redelijk onbekend, dus helaas ook onbemind. Met een trialbike, een aangepaste mountainbike, fiets of spring je over een hindernissenparcours en moet je de foutenmarge zo laag mogelijk houden. Intussen is Belaey meer dan een trialbiker en verworden tot een echte businessman die over de hele wereld met zijn team shows verzorgt.

 

Als je een mountainbike koopt, kun je meteen fietsen, maar als je op een trialbike stapt, kun je niet meteen surplacen

 

Je bent niet alleen sportman, maar ook ondernemer. Leg uit.
“Ik moest wel, trial was een vrij onbekende sport. Er viel geen frank mee te verdienen. Ik werd wereldkampioen, maar het prijzengeld was gewoon een lachtertje. Ik ben niet iemand die daarover gaat zitten klagen en bij de pakken blijft zitten. Integendeel, ik kijk vooruit en stak zelf de handen uit de mouwen.”

Wat bedoel je?
“Je moet een beetje pro-actief zijn, op zoek gaan naar de juiste mensen en bedrijven om je sport te promoten, zoals Red Bull bijvoorbeeld. Er was bijvoorbeeld geen Wereldbeker trial in België. Wel, ik heb er dan zelf één georganiseerd. Er kwamen geen persberichten over onze sport, maar we hebben daar dan een bureau voor ingeschakeld. Ik heb altijd mijn sport vooropgesteld en wilde die met alle macht promoten.”

 

Je moet pro-actief zijn, op zoek gaan naar de juiste mensen en bedrijven om je sport te promoten

 

Intussen treed je samen met jouw team op over de ganse wereld: Qatar, Canada, Las Vegas en figureerde je zelf in een clipje met Lionel Messi en David Beckham. Hoe word je zo’n veelgevraagd sportman?
“Op het WK wielrennen in Qatar waren we zelfs met negen mensen aan de slag. Ik ben daar trots op. Ik denk dat we veel gevraagd worden omdat we zeer professioneel te werk gaan. We geven de klanten altijd meer dan ze vragen, zijn altijd op tijd. Het zijn soms simpele dingen, maar de klant is koning. Dat is iets dat je als gezonde Vlaming meekrijgt zeker? Die mentaliteit en de idee van kwaliteit afleveren als onze rode draad en dan volgen de klanten automatisch.”

Raakte je nooit gefrustreerd dat je een carrière als topsporter moest combineren met die van ondernemer?
“Soms werd het me wel wat teveel. Het is ook niet fijn om zo vaak te horen dat mijn sport geen topsport was. Ik heb altijd het leven geleid van een topsporter. Ik offer veel op, train heel vaak. Natuurlijk, ik doe ook de shows en dat is meer spektakel dan sport, maar ik weet wel het onderscheid tussen beiden te maken. Al geef ik toe, het is niet altijd gemakkelijk geweest om de twee te combineren. Nu, op het eind van mijn carrière draait eindelijk alles op wieltjes. Mijn vrouw is ook in het bedrijf gestapt, ze neemt veel rompslomp van me weg. Nu kan ik me 100 procent op mijn sport richten. De shows neem ik er nu af en toe bij, de wedstrijden komen op de eerste plaats.”

 

Ik ben niet meer de jongste om aan topsport te doen, maar gelukkig ben ik gezegend met goede genen

 

Omdat je intussen een dagje ouder wordt?
“Klopt, mijn piek als topsporter is voorbij en zo heel lang kan ik ook niet meer aan topsport doen. Al win ik wel nog wedstrijden dankzij mijn ervaring en doorzettingsvermogen. Gelukkig ben ik gezegend met zeer goede genen en ik verzorg me heel goed. Ik spring nooit onbezonnen op mijn fiets, warm een half uur op voor een show. Er zit slijtage op mijn lichaam, maar ik kan er wel nog een tijdje mee door.”

Een paar jaar geleden reed je over een ‘slackline’ op 2.700 meter hoogte in de Franse Alpen. Dat lijkt me een halsbrekende stunt?
“Natuurlijk, maar vergeet niet, ik heb daar wel een jaar op getraind. De eerste keer toen ik daar stond flitste door mijn hoofd: ‘het lijkt wel alsof ik zelfmoord ga plegen’, maar eens je daar bent, op die hoogte, moet je gewoon door die grens, moet je door die beperking gaan die je hersenen je opleggen ‘doe het niet’ en puur op karakter doorzetten, geloven in je eigen kunnen. Het is niet dat ik een onverantwoorde gek ben. Ik heb nog nooit iets gedaan waarvan ik wist dat ik het lichamelijk niet zou aankunnen. Het is meteen ook één van de redenen waarom ik zo weinig geblesseerd ben. Als ik niet fit ben of niet klaar voor een bepaalde techniek, dan doe ik het niet. Dat is mijn gouden regel: ga nooit over je limiet.”

 

Mijn gouden regel is: ga nooit over je limiet

 

Ben jij alleen nog gelukkig door extremen op te zoeken?
“Nee, helemaal niet. Mijn geluk hangt wel af van mijn training. Ik moet kunnen sporten om mij goed te voelen. En het helpt als je dat kan doen in mooi weer. Ik trek nu intussen ook vaak naar Spanje om te trainen en ik kan daar echt goedgezind van worden. Straks op het strand, enkele oefeningen doen op rotsblokken en daarna een hersteltraining in de bergen. In België is het soms moeilijk om me nog 100 procent te motiveren, maar hier in Spanje kan ik me nog echt uitleven. ”

Denk jij dat je door jouw titels en shows de sport populairder hebt gemaakt?
“Ik denk wel dat ik daartoe heb bijgedragen. Ik kan er geen cijfers op kleven hoeveel jongeren nu aan trial doen, maar het zijn er toch meer dan vroeger, al zou het altijd beter kunnen. Trial is nu eenmaal geen gemakkelijke sport. Je moet heel wat doorzettingsvermogen hebben. Als je een mountainbike koopt, kun je meteen fietsen, maar als je op een trialbike stapt, kun je niet meteen surplacen bijvoorbeeld. Het is een sport die je met vallen en opstaan leert. Ik doe het al 25 jaar aan trialbike, maar ik train geen dingen die ik al kan. Trial: dat zijn veel mislukkingen tot je uiteindelijk iets kan uitvoeren. Ik herinner me nog heel goed de vele frustraties in het begin van mijn carrière en blijft één ding hangen: only the strong survive….

 

Als Kenny Belaey geen trialbiker was geworden …
“…dan leefde ik me wellicht uit op een voetbalveld. Ik heb heel lang gevoetbald en kreeg de raad om dat verder te doen en het trialbiken te laten voor wat het was. Ik was er ook niet slecht in, maar of ik er mijn beroep van had kunnen maken zal ik natuurlijk nooit weten. Nu goed, moest ik mijn leven opnieuw kunnen beginnen, ik zou alles op dezelfde manier aanpakken. Ik heb van niets spijt.”