2015 zal de geschiedenisboeken ingaan als het jaar waarin Kamal Kharmach dankzij onder andere De Slimste Mens Ter Wereld tot bekende Vlaming is gekatapulteerd. En dat vindt hij niet erg. “Ik wil heel graag bekend zijn, maar niet beroemd.”

Voor de 24-jarige Kamal Kharmach is 2015 erg snel gegaan. Na een mooie tweede plaats in de Humo’s Comedy Cup vorig jaar, viel hij 125 kilo af, begon hij als assistent aan de Faculteit Economie van de Universiteit Antwerpen en mag hij zichzelf bijna-Slimste-Mens-Ter-Wereld noemen. Op een zonnige decemberdag, met zijn favoriete koffie in de hand, blikt hij tevreden terug.

“Het competitieve beest in mij vond dat wel jammer dat ik eruit lag, drie afleveringen voor het einde. Maar ik ben heel trots. Ik zat langer in de finale dan in de gewone rondes, hé. En het was ook zo’n stress en vermoeiend. Als komiek moet je niet alleen alles weten, maar ook nog eens grappig zijn. Een bakker gaat ook niet naar een bakwedstrijd met een verse vis, natuurlijk. En wat ik niet had verwacht, zijn de warme reacties die ik kreeg. Ik ben zelfs op internet gaan zoeken naar negatieve feedback om terug met beide voeten op de grond te komen, maar die waren er niet, super tof.”

fw_OW-img_2

©Nico Van Dam

De Slimste Mens is gedaan, val je in een zwart gat?
“Dat was eigenlijk wel hoor. Na de laatste opname, stopten ook alle andere projecten. In de zomer was ik bezig met opnames voor de film Say Something Funny (komt uit in het najaar 2016, red.) , heb ik aan een tv-project gewerkt, ben ik beginnen werken aan de universiteit enzovoort. Ik leefde al die tijd op adrenaline, dus na alles ben ik echt twee dagen ziek geweest. Gelukkig zijn er wel wat zenders en productiehuizen die al zijn komen aankloppen. Ik ben helaas wel een mietje; ik durf tegen niemand nee te zeggen. Het kan dus zijn dat je me volgend jaar overal terugziet (lacht).”

 

Mijn vrienden willen niet meer met mij naar de kerstmarkt, want iedereen wil de hele tijd selfies trekken

 

Je bent nu een BV, hoe valt dat mee?
“Veel mensen vragen me dat, maar dat interesseert me niet. Kijk, ik wil heel graag bekend zijn, maar niet beroemd. Ik wil dat iedereen houdt van mijn werk, van wat ik zeg en doe. Dat vind ik belangrijker dan ik als Kamal, als mens bekend ben. Ik ben trots op wat ik maak en doe. En dat laat ik graag zien.”

Toch vertelde je dat je niet houdt van kerstmarkten door je bekendheid…
“Oh, nu haat ik dat. Nu wil iedereen selfies trekken. Allez, ik vind dat niet erg, ik vind dat zelfs plezant om te doen, maar het is echt de hele tijd zo. Mijn vrienden willen zelfs niet meer met mij naar de kerstmarkt. Stom he. Maar ik vind kerstmarkten eigenlijk wel leuk. Nu, ik kan absoluut niet schaatsen, dus dat mijd ik. Vroeger, toen ik nog 200 kilo woog, deden die schaatsen altijd pijn en was ik bang om door het ijs te zakken. Maar zelfs nu kan ik het nog niet. Ik hou gewoon de balustrade vast en wandel een paar rondjes. Hetgeen ik wél direct heb gedaan toen ik ben afgevallen, was het reuzenrad. Dat durfde ik ervoor ook niet. Maar een kerstmarkt nodigt uit om buiten te komen. Het is een moment dat de stad verbindt. Veel mensen bij elkaar, kinderen die schaatsen, die sfeer…

Hoe beleef je de kerstdagen zelf dan?
“Top! Dan is het vakantie (lacht). Ik vind het een topperiode: kerstbomen, lichtjes. Ik heb zelf geen kerstboom, maar dat hoeft ook niet. De stad heeft er in mijn straat 80 gezet met ons belastinggeld, die bomen zijn dus ook een beetje van mij.”

 

De stad plaatst kerstbomen in de straten met ons belastinggeld, dus ze zijn ook een beetje van mij

 

En wat met het overvloedige eten in deze periode?
“Daarvoor moet ik echt nadenken. Wat moet ik doen? Allez, ik eet wel vis en groenten, maar het is niet gemakkelijk. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik echt alles opnieuw een plaats moet geven en gewoon moet proberen leven. Vrienden hebben me uitgenodigd op een eindejaarsetentje en vragen heel de tijd wat ik wel en niet mag eten. Ik schaam mij dood daarvoor. Dus ik koop duurdere cadeaus, om beter over te komen (lacht). Hier een auto, geef mij maar een stukje vis.”

Dus het lukt?
“Het is moeilijk hoor, want het is allemaal zo lekker hé. In de winter eten we veel lekkerder dan in de zomer. Die sla heel de tijd… Ik mis bijvoorbeeld echt wel spaghetti en tajine. En boterhammen met choco! Dat is belachelijk hé, maar dat mis ik echt wel. Zo vijf of zes witte boterhammen met choco en een glas ijskoude melk, ooh man. Vlug, volgende vraag.”

fw_OW-img_4

©Nico Van Dam

Ander onderwerp dan. Ben je een wintermens?
“Toch wel. Geen wintersportmens, maar wel een wintermens. De kleren zijn namelijk veel leuker om aan te doen, raar he. Misschien zijn het nog complexen van vroeger, maar zomerkledij is heel licht, gaat mee met je figuur. Dikke truien, ja, die camoufleren beter (lacht). En het is moeilijker om iets te gaan doen, maar het is altijd gezelliger. De winter nodigt uit om bij elkaar te komen, vind ik. Het weer geeft ons geen goed gevoel meer, waardoor we verplicht worden om het bij elkaar te zoeken. Dat vind ik mooi.”

 

Tijdens de sneeuwklassen heb ik het nut van sneeuwschoenen ontdekt

 

En toch geen wintersportmens?
“Nee. Kan ik echt niet. Ik ben een keer naar Maloja in Zwitserland op sneeuwklassen gegaan in het zesde leerjaar. Ik was de enige die echt niet kon skiën. In een bepaald gebied was er geen babyliftje, enkel een heuveltje. Daar moest ik dus heel de tijd te voet naar boven gaan, alleen. Ik heb wel het nut van sneeuwschoenen ontdekt. Ik was te laat en wilde een shortcut nemen, maar zakte door de sneeuw. Ik zat echt vast, hé. Uiteindelijk ben ik op mijn buik verder geschoven tot bij mijn klasgenoten. Sindsdien ben ik nooit meer gaan skiën.”

Geen wintervakantie voor jou met andere woorden?
“Ik zal nooit de sneeuw opzoeken. Binnenkort ga ik wel op vakantie naar Rome. Ik hou van Italië, van de kunst. Ik hou van de barok die daar is. Dat is zo bombastisch en sterk, waardoor ik altijd besef: oké, we zijn maar mensen. Dan ga ik daar wat mijmeren. Beetje vreemd, maar dat doe ik graag.”

 

Ik mis echt witte boterhammen met choco

 

Je inzetten voor het goede doel is ook iets dat je graag doet?
“Zeker. Ik heb onlangs nog gevoetbald voor een goed doel. Ik vind dat superbelangrijk. De omstandigheden in de winter zijn hard. Dan valt het contrast met de mensen die weinig hebben des te harder op. Wij zitten hier in een koffiebar een koffie van 4 euro te drinken terwijl hier straks voor de deur een dakloze gaat slapen. Maar mooi is dan weer dat we nu extra ons best doen. We beseffen het blijkbaar ook dat het voor hen zwaar is. Daarom probeer ik ook mijn steentje bij te dragen.”

Het is bijna 2016, wat wens je jezelf toe?
“(denkt na) Oei, dat is een moeilijke. Meer sporten, maar dat is te cliché. Misschien wel kalmte. Elk mogelijk scenario denk ik 50 keer door en dat is niet goed. Ik denk alles kapot. Ik hoop dat ik meer zal durven loslaten, meer te genieten. Ik ben heel onzeker en ik werk hard. Dan vraag ik ook duizend keer: ‘Is’t goed of niet?’ In 2016 kan ik sowieso ook veel harder aan mezelf werken, daarvoor had ik andereissues. Ik kijk er in ieder geval naar uit. Oh, en een lief is ook welkom!”

Als Kamal Kharmach geen komiek was geworden, dan was hij…
“…sowieso econoom. Hiervoor was ik bestemd voor de academische wereld. Maar eigenlijk heb ik nu alles wat ik altijd al wilde.”