In samenwerking met

Joris Hessels, presentator Radio Gaga

Nu ons gammele vaalgele busje, de opplooibare caravan en de bijhorende liedjes na drie televisieseizoenen Radio Gaga stilgevallen zijn, neem ik even het (voor)woord om een ode te brengen aan de zorgende en zoekende mens. Wil je een plaatje aanvragen?

Harde momenten
“Hallo, hoe gaat het?”. Dat was drie seizoenen lang mijn eerste vraag aan mensen die onze Radio Gaga-caravan binnenkwamen. Deze mensen namen vaak met een bang hart op de te krappe plek naast mijn beste vriend Dompi plaats. Het waren mensen van alle leeftijden, allemaal op een specifiek moment in hun leven. Harde momenten, maar vaak ook hele mooie.

Moedige gasten
Eén ding hadden al onze gasten gemeen. Ze waren verdomd moedig. Moedig omdat ze hun hoofd niet lieten hangen. Moedig, elke keer als ze ons vol in de ogen keken. Van de bejaarde man van wie de benen net waren geamputeerd, naar het meisje dat sinds haar zesde stemmen hoorde tot de man die zijn laatste dagen aftelde. Allemaal kwamen ze binnen met een zwaar hartje en gingen ze kilo’s lichter terug naar buiten.

 

Mensen delen graag, iedereen wil gehoord en gezien worden.

 

Opluchting en levenslessen
Terwijl zij blij en opgelucht waren dat ze gedeeld hadden, waren wij op onze beurt dankbaar voor de tonnen levenslessen die we kregen. Mensen zeggen soms: “Straf wat mensen bij jullie allemaal zeggen. Hoe doen jullie dat?” Terwijl wij net vinden dat we niks bijzonders doen. Het enige dat wij deden, is een caravan neerpoten en de ruimte creëren om te delen. Want mensen delen graag, iedereen wil gehoord en gezien worden. En dat bedoel ik zeker niet alleen op televisie. Een buurtwerkster van Meulenberg omschreef het als volgt: dat wat aandacht krijgt, groeit. Het leest lullig maar dat gevoel verdwijnt als je met je eigen ogen ziet wat diezelfde tijd en aandacht kan doen met een mens.

Aandacht voor anderen
Maar tijd is duur in deze efficiënte tijden. Nochtans gebeurt het op al die wonderlijke, broodnodige plekken waar we verwelkomd werden. Van een woonzorgcentrum voor vissers tot het zeepreventorium. Overal werkten mensen die zich dubbelplooiden om tijd en aandacht te geven aan anderen. Om mini-caravans te bouwen. Zij hebben geen televisieprogramma maar doen naarstig verder, ook al is de tijd beperkt en het budget krap. Al die mensen verdienen standbeelden. Eén ding heb ik wel geleerd van zulke talloze uren babbelen met schone mensen. Het is zoveel makkelijker te dragen met meer dan alleen jij.

Niemand vergeten
Ik heb aan mijn – nu – zesjarige zoon Oscar geleerd dat hij eerst naar links, dan naar rechts moet kijken voor hij oversteekt. Misschien moeten we af en toe ook eens wat meer naar links en rechts kijken, erop letten dat iedereen mee is, of we niemand vergeten. Niemand hoeft er alleen voor te staan. Ook jij niet, de lezer van dit voorwoord. Heb ik al gevraagd hoe het met jou gaat?