Van babyhuiltjes tot puberverdriet, met opgroeiende kinderen in huis is er altijd wel iets om bezorgd over te zijn. Waarvan liggen ouders vandaag wakker? En welke raad hadden ze zelf graag gekregen toen ze aan kinderen dachten?

 

Veronika Rumbaut, Mama van Roos (6 maanden) & verantwoordelijke kinderopvang Stad Gent

Wat was je grootste bezorgdheid als ouder in spe? En wat is dat vandaag?
“Omdat ik zelf in een kinderdagverblijf werk, had ik al een idee over wat me te wachten stond eens de baby er was. Dat de onderbroken nachten lastig zouden zijn en er organisatorisch veel zou veranderen, daarover had ik al menig ouder horen vertellen. Natuurlijk is het altijd een beetje anders dan je je op voorhand voorstelt, maar al bij al waren er weinig verrassingen. In tegenstelling tot veel andere ouders heb ik me niet druk gemaakt in de zoektocht naar een kinderdagverblijf voor Roos. Ik wist hoe kinderopvangpunt Gent werkt en kende de verschillende opvanginitiatieven in de buurt. De grootste stress zat voor mij eerder bij de bevalling en de borstvoeding.”

Met welke kwaaltjes kreeg/kregen je kind(eren) af te rekenen?
“Roos ging drie keer wennen in het kinderdagverblijf en had na de laatste keer meteen RSV te pakken. We zijn niet in het ziekenhuis beland, maar zijn op doktersadvies wel met aerosol gestart om de zware hoest en de vele slijmen weg te krijgen. Van alle andere typische kinderkwalen zijn we voorlopig nog gespaard. Of ik snel panikeer als mijn dochter koorts maakt? Niet echt, maar misschien komt dat omdat ik zelf uit een doktersfamilie kom. In het opvangverblijf waar ik werk, heb ik voor de ouders ook eens de dokter van het wijkgezondheidscentrum laten langskomen om uitleg te geven over de alarmsignalen bij kinderen, zoals aanhoudende koorts, vochtverlies… Daar heb ik zelf veel uit opgestoken.”

Welke gouden raad had je zelf graag gekregen voor je ouder werd?
“Laat je niet te snel van je stuk brengen door goedbedoelde adviezen. Overal waar je komt – of het nu bij instantie X, in winkel Y of op forum Z is – krijg je te horen wat zogezegd de juiste of beste keuze voor je kindje is. Omdat je als jonge ouder zoekende bent, ben je vatbaar voor al die meningen en word je makkelijk onzeker. Het beste wat je volgens mij kunt doen, is eerst en vooral raad vragen aan de mensen die je omringen. Daarna kun je keuzes maken die voor jouw gezin haalbaar zijn. Uit ervaring weet ik intussen dat een korte babbel met andere ouders over bijvoorbeeld borstvoeding of pampers meer oplucht dan een uurtje surfen online.”

Carlo Oud, Vader van 3 tieners & kinderarts

Wat was je grootste bezorgdheid als ouder in spe? En wat is dat vandaag?
“Het ouderschap heb ik ervaren als één grote sprong in het onbekende. Van bij de start heb ik me voorgenomen het dag na dag te bekijken. Je kunt wel proberen om vooruit te kijken en te dromen over later, maar uiteindelijk draait het toch altijd nog een beetje anders uit. Dat ik kinderarts ben, heeft me wel houvast gegeven. Ik ken de gemiddeldes en weet wat een normale ontwikkeling is. Onze kinderen hebben zich daar gelukkig netjes aan gehouden (lacht). Gevoelsmatig is de uitdaging groter nu de kinderen tieners zijn. Maar alles bij elkaar kan ik niet stellen dat ik me nu meer zorgen maak dan toen ze klein waren. Op elke leeftijd zijn er al momenten geweest waarop we het even niet meer wisten.”

Met welke kwaaltjes kreeg/kregen je kind(eren) af te rekenen?
“Weinig grote dingen. De oudste had vaak oorontstekingen en heeft uiteindelijk trommelvliesbuisjes gekregen. De middelste gaf als baby makkelijk voeding terug. Voor de rest zijn alle klassiekers wel eens de revue gepasseerd: diarree, verstopte neuzen, verkoudheden… Enkele keren heb ik het advies van een andere kinderarts gevraagd. Omdat je je eigen kind gewoon bent, kan het zijn dat je de symptomen onderschat. De kijk van een collega-arts werkt op die momenten verhelderend. Anderzijds, als kinderarts raak je ook met ernstige verwikkelingen geconfronteerd, wat maakt dat je die kleine kwalen bij je eigen kinderen makkelijker gaat relativeren.”

Welke gouden raad had je zelf graag gekregen voor je ouder werd?
“Volg je gevoel en loop niet op de feiten vooruit. Als je kind nog een baby is, denk dan vooral nog niet aan de dag dat die een puber wordt. Het is niet nodig om je op voorhand al zorgen te maken. Verder raak ik er meer en meer van overtuigd dat je als ouder op je intuïtie mag vertrouwen. In de media, op school, in je eigen omgeving, overal zie je kinderen bezig. Er is dus aardig wat vergelijkingsmateriaal voorhanden. Heb je de indruk dat je kind uit de pas loopt en merk je dat je kind daar last van heeft, dan is dat een alarmbel om externe hulp in te schakelen. De meeste ouders voelen dat feilloos aan.”

Lindsay De Bolle, Mama van Lisa-Marie (7 weken) & zangeres

Wat was je grootste bezorgdheid als ouder in spe? En wat is dat vandaag?
“Pas na drie jaar en acht IVF-pogingen ben ik zwanger geraakt. Zorgeloos is het voor ons dus nooit geweest. Toen het eindelijk zover was, hield ik nog altijd met alle mogelijke risico’s rekening. Ik ben tijdens mijn zwangerschap blijven optreden, maar repte me na afloop altijd om op de zetel te gaan liggen. Nu ons dochtertje er is, sta ik bij het minste schreeuwtje aan haar wieg (lacht). Dat ik me snel zorgen maak, heeft natuurlijk ook met mijn leeftijd te maken. Op je 39ste ben je een stuk behoedzamer dan op je 25ste. Ook over de toekomst lig ik al eens wakker. Ik weet nu al dat ik het lastig zal hebben wanneer ze voor het eerst zal uitgaan of met de auto leert rijden.”

Met welke kwaaltjes kreeg/kregen je kind(eren) af te rekenen?
“Naar het einde van de zwangerschap toe, stelde de gynaecoloog een zwangerschapsvergiftiging vast. Zelf had ik er nog geen last van, maar om alle risico’s te vermijden is op 37 weken toch beslist om de bevalling in te leiden. Lisa-Marie is dus iets vroeger dan verwacht gekomen, maar stelde het bij de geboorte prima. Ongeveer twee weken later kreeg ze moeite om goed te ademen en ben ik in allerijl bij de kinderarts langsgegaan. Gelukkig bleek het een banale verkoudheid te zijn en volstond het om haar neusje eens goed met fysiologisch water te spoelen. Oef!”

Welke gouden raad had je zelf graag gekregen voor je ouder werd?
“Ik heb ontzettend veel raad gekregen, in die mate zelfs dat ik soms het bos door de bomen niet meer zag (lacht). Zelf geloof ik dat je ‘ouder zijn’ pas leert door het te ervaren. Mijn raad is dus: laat je niet van de wijs brengen door al wat anderen zeggen. En trek je zeker ook niks aan van al die horrorverhalen over bevallingen. Koppels die moeite hebben om zwanger te worden, wil ik aanmoedigen om vooral niet op te geven. Blijf proberen, ook al is het een emotionele rollercoaster. Achteraf gezien had ik zelf veel vroeger de stap naar IVF moeten zetten. Ik was bang voor de onderzoeken en al die hormonen in mijn lijf, terwijl dat uiteindelijk best meeviel. Niet aarzelen om met de dokter te gaan praten, is wat ik eruit onthouden heb.”