In samenwerking met

Hannes Coudenys, reclamemaker en digital native

In januari 2010 stonden Deborah en ik op het binnenplein van het gemeentehuis van Asse. We wilden een luchtje scheppen nadat we net twee uur waren ondergedompeld in de wereld van adoptie. Het was de eerste dag van een cursus die je als toekomstige adoptieouder moet volgen. Het begin van ons adoptieavontuur.

Op de eerste dag van de adoptiecursus waren mijn vrouw en ik allebei vervuld van een soort geluk. We zagen allebei een toekomst met een kindje uit een ander land voor ons. En we beloofden elkaar op dat binnenpleintje dat we ervoor zouden gaan. We wisten dat het een lang proces zou worden, maar die belofte aan elkaar heeft ons in de meest moeilijke momenten geholpen om niet op te geven, om te denken aan dat kleine wonder dat er ergens, ooit, zou komen.

Belofte voor de toekomst
Ons wonder was nog niet geboren op het moment van die belofte. En het zou nog vier een half jaar duren voordat Rae Morris werd geboren. En bijna zes jaar voor we hem in onze armen zouden kunnen sluiten.

 

En dan zeggen ze dat je binnen negen maanden mama en papa zal worden

 

Over hoop en wanhoop
Ondertussen ga je verder met je leven. En denk je er niet aan dat het zes jaar kan duren. Je denkt vooral: “Bij ons gaat het maar drie jaar duren, en dat kunnen we wel aan.” Je hebt hoop. Tot die hoop uiteindelijk wanhoop wordt. Want adoptie kent een moeilijke tijd, alles wordt voortdurend herbekeken en veranderd. We zagen mensen die op nummer twee van de lijst stonden en dan te horen kregen dat de samenwerking met een land wordt stopgezet. Wij moesten zelfs switchen van wachtlijst omdat een adoptiekanaal tijdelijk opgeschort werd.

Eindelijk nieuws!
Maar dan ineens is er een nieuw kanaal: Guinea. Een land dat je niet kent, maar dat je wel wilt leren kennen. En dan zeggen ze dat je binnen negen maanden mama en papa zal worden. Je gelooft je oren niet! Je geduld, je hoop, je kracht is al zo vaak op de proef gesteld dat je zo’n woorden traag maar gestaag bij je laat doordringen. We ontdekten dan dat het weeshuis een Facebook-account had. Zou ons kindje op die foto’s staan? Via de verschillende Facebook-groepen die we volgden, hoorden we snel dat er nieuws zat aan te kopen. Spannend.

Je wordt papa
12 december 2015. Ik ben op mijn werk, bij de VRT in Brussel. M’n telefoon gaat. Ik neem op. “Hallo Hannes, Het kleine Mirakel hier. We bellen om je te zeggen dat je papa bent geworden van een prachtig zoontje. Geboren op 9 november 2014.” M’n hart slaat over. Kippenvel over m’n hele lichaam. Dit was hét telefoontje waar we jaren op hebben gewacht. Hét moment.

Een volledig gezinnetje
Ik reed naar huis, vloog in de armen van m’n vrouw Deborah. Het was surreëel. Twee dagen later zagen we voor het eerst zijn foto. Een foto die zo weinig zegt. Een prachtig kereltje, maar hoe was hij? Blij, gelukkig, verdrietig? Vragen die nog drie maanden door ons hoofd raasden. Maar op 21 maart 2016 was het zover: verenigd met ons wonder, Rae Morris Coudenys. En het leven kon niet mooier zijn.