‘Tong, tong!’ weergalmt het ’s avonds laat in mijn kleine living. En opnieuw: ‘Tong, tong!’ Welke mafketel van een buur tikt de hele tijd met een lepeltje op een lege fluitketel, denk ik bij mezelf. Een uurtje voor middernacht. Dan zie ik het scherm van mijn smartphone fel oplichten. Natuurlijk. Alessia, een charmante vriendin uit Italië, probeert me iets te schrijven. Met de app Viber sms’t ze immers gratis over de hele aardbol.

Digitale Pavlov
Oef, wat een opluchting. Ik denk blijkbaar niet spontaan aan mijn gsm als het metalen deuntje klinkt. Af en toe betrap ik me er wel op dat ik het ‘tong, tong’-geluidje met de jonge vrouw vereenzelvig. En de fluiterige Samsung-tune doet me aan twee irritante collega’s denken. Hoe ver zijn we gekomen? Ben ik de digitale hond van Pavlov misschien? Je weet wel, de Russische wetenschapper, die deze beestjes uit hun bek liet kwijlen als er een belletje rinkelde. ’s Mens beste vriend was zo geconditioneerd dat hij het rinkelen van de bel associeerde met een smakelijk stuk vlees.

 

Een houten kast en een vibrerende gsm, niet de gouden raad van Tante Kaat voor de vermoeide mens

 

Niet de enige
Nu zou ik als een egocentrische mossel in mijn schulp kunnen kruipen en denken dat ik oh zo uniek ben en enkel ik blootgesteld ben aan deze sluipende verslaving. Fout. Een onderzoek van Mobistar toont aan dat ongeveer één Belg op drie een smartphone gebruikt. Bij min-dertigers zou dit zelfs de helft van de bevolking zijn. Viber telt naar eigen zeggen meer dan 200 miljoen gebruikers. Hun concurrent cross platform messaging app WhatsApp zegt zelfs over 300 miljoen gebruikers te beschikken.

Hacking online
Ook hackers hebben het belang van deze technologie ontdekt. Tijdens het schrijven van dit artikel is de site van WhatsApp gehackt. Dit door een groepje dat zich uitgeeft als Palestijnse bevrijdingsstrijders. Zo nauw zijn we ondertussen met elkaar vergroeid dat ik dit allemaal in mijn woonkamer moet beleven. Het zal me worst wezen, ik ga slapen. De chat met Alessia duurt nu toch al een uur. Het geluid van mijn telefoontje zet ik uit.

Pintje drinken
‘Vroem, vroem’, doet het ding slechts vijf minuten later. Een houten kast en een vibrerende gsm, niet de gouden raad van Tante Kaat voor de vermoeide mens. Het lijkt wel of mijn huis op instorten staat. Een Perzische vriendin gaat er weer eens vanuit dat iedereen in Europa werkloos is of aan insomnia lijdt. Haar medicus-echtgenoot heeft namelijk een nachtshift. Nog niet zo lang geleden keek je dan tv of las je een boek als je je eenzaam voelde. Of je ging een pintje drinken met de vrienden. Nee, tegenwoordig schrijven de mensen liever berichtjes op sociale netwerksites.

 

Nog niet zo lang geleden keek je tv of las je een boek als je je eenzaam voelde

 

App vs. sms
Want een boodschap achterlaten op Facebook, is stukken gemakkelijker dan twee zinnen inspreken op een antwoordapparaat. Mijn toestel is jammer genoeg zo ingesteld dat het geen verschil maakt tussen apps en ‘echte’ tekstberichtjes. En daaraan danken we het dagelijks gevoel dat mijn huis op instorten staat. Een klein bericht op Facebook of een sms. Mijn gsm en in zijn slipstream het hele huis siddert en beeft als iemand een tekstje op het blauwe gezichtenboek krabbelt.

Grappige opmerkingen
Goed, ik zal dit ene berichtje kort beantwoorden. Dit neem ik mezelf althans voor. En passant kijk ik even naar mijn email. Niet verstandig. Blijkbaar wil een pr-consultant later deze week met me afspreken. Dit meldt ze via Twitter. Dus check ik even mijn tweets. Een slecht idee! Deze microblogging-site is zeer verleidelijk om wat grappige opmerkingen te maken en het laatste nieuws te volgen.

Uren vergaan
Net nu merk ik een vraag voor een leuke opdracht. Dus open ik mijn laptop en surf ik snel naar LinkedIn om het professioneel profiel van de twitteraar in kwestie te bekijken. Best interessant. Ondertussen is een volgend uur vergaan. Eén uur ’s nachts. Tijd om naar bed te gaan. Of dat dacht ik toch.

Leven updaten
‘Woem, woem’, roept mijn iPad. Want dat ding heb ik ook nog. Zeer handig om snel je krant op een trein te lezen. Zeer onhandig als je familie aan de andere kant van de aardbol hebt en ze fervente Skypers zijn. Even nog een update over mijn leven naar Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten sturen. Klaar is Kees! Pavlov wil in zijn mand. En dit lukt. Weliswaar met een vertraging van drie uur.

Uitschakelen die handel
‘Misschien ben ik wel geconditioneerd’, denk ik bij mezelf. ‘Maar ik ben geen hond. Ik zet mijn gsm, iPad en laptop zelfbewust uit.’ Geen baasjes die tussenkomen. Twitter delete ik van mijn toestel. Wat een lef zeg. In zekere zin zijn we Pavlov en zijn hond in één persoon, maar de interne processor in mijn hoofd blijft steeds aan. De toestellen en apps kun je uitschakelen. Ik laat me niks wijsmaken.