Een echt familiemens en iemand die houdt van symboliek, dat is Bart Peeters ten voeten uit. Kerstmis viert hij jaarlijks in 3 bedrijven, maar tussen de drukte door van de tournee rond zijn nieuwe plaat maakt hij graag tijd voor een bespiegelend interview.

Terwijl de fotograaf de kerstboom volop versiert, trekt Bart zijn kersttrui aan. Zijn plan is dat de Golden Retriever Pebbel en het recent geadopteerd poesje Poppie mee op de foto gaan.

Het is een drukke periode voor jou met de tournee rond je nieuwe plaat ‘Brood voor morgenvroeg’. Ga je tijd kunnen maken om kerstmis te vieren?
“Ik denk dat ik een gelukkige kerstperiode inga. Je kunt pas met een gerust gemoed kerstmis vieren als de dingen goed lopen. Wel, ik heb de voorbije twee jaar heel hard gewerkt aan Brood voor morgenvroeg en tot mijn eigen grote verbazing werden we nummer 1 in de Ultratop. Bovendien krijgen we heel goede recensies, zowel van de plaat als van de live concerten, die nu zelfs al uitverkocht zijn. Met mijn muziek die mijn passie is, gaat het dus prima, maar het is enkel dankzij mijn familie dat ik dit lichtjes geflipte bestaan aankan. Mijn leven is geen chaos, alles is heel goed georganiseerd. Mijn broer is mijn manager en ondertussen kennen we de valkuilen van de oververmoeidheid, van het ‘te veel hooi op je vork nemen’… Maar vooral thuiskomen in een goed geolied nest helpt. Het enige wat nu nog kan mislopen, is dat ik mezelf wijsmaak dat mijn kerst pas geslaagd zal zijn als mijn team in The Voice wint. Gelukkig zit ik zo al een paar jaar niet meer in elkaar, ik ben niet overambitieus. Mocht het team winnen, dan zetten we wel een piek op onze kerstboom!”

Hoe vieren jullie kerstmis?
“Kerstmis is bij ons een echt familiegebeuren en in onze familie gaat het over een belachelijk groot aantal mensen. Bij mijn vader waren ze bijvoorbeeld met achttien kinderen. De familie Peeters is ook al zo’n 40 man en bij mijn vrouw, de Bellensen, zijn er acht kinderen en een hoop kleinkinderen. Dat is dus heel veel volk. Wij vieren kerstmis ook tot bloedens toe (lacht).  Eerst vindt het kerstfeest van de familie Peeters plaats, bij mijn moeder, daarna gaat het feest van de familie Bellens hier door. Dat zijn zo’n 100 mensen, maar gelukkig wonen we redelijk ruim. En dan heb je tenslotte het kerstfeestje van ons eigen gezin, dat is intussen ook al een unit van acht mensen. Vorige kerst hadden we zoals gewoonlijk zwaar kerstmis gevierd en vlogen we om te bekomen naar Gambia om er Oudjaar in een zen, boeddhistisch hutje te vieren. Net geland kwamen we Natalia tegen, die er optrad samen met een aantal Belgische muzikanten. Ze vroeg of ik meedeed. Nadat we de hele nieuwjaarsnacht muziek hadden gespeeld voor mensen uit de hele wereld, zijn we toch nog dat hutje gaan opzoeken.”

 

Wij vieren kerstmis ook tot bloedens toe

 

Wie organiseert al die kerstfestiviteiten?
“Voor het feest bij mijn moeder doen we dat allemaal samen. Hier moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat het mijn vrouw is. Mijn taak is het om gastheer te zijn en als je 100 mensen over de vloer krijgt, moet je daarna kunnen zeggen dat je met iedereen een zinvol gesprek hebt gehad. Ik ben heel slecht in small talk en de verleiding is groot om de hele avond ginnegappend door te brengen met mijn schoonbroer Warre Borgmans (Vlaams acteur, red.). Wat het eten betreft, zorgt de gastheer voor de hoofdschotel en de drank, terwijl iemand anders de hapjes, het voorgerecht en het dessert meebrengt.”

En komen er ook pakjes aan te pas?
“Pakjesoorlog, noem ik dat. De consumptiemaatschappij maakt ons wijs dat je pas een geslaagd iemand bent als je voor iedereen een geschikt cadeau hebt gekocht. Wat wij al lang doen, is kaartjes met namen trekken en ik vind dat dat eigenlijk bij wet verplicht moet zijn. Als het uitpakken te lang duurt, wordt het al snel kadootjesverveling.”

Wat is je mooiste kerstherinnering?
“Mijn mooiste kerstherinnering… Dat was nog in ons ouderlijk huis. Wij waren nog piepjong. Ik zat in het eerste leerjaar en broer Stijn en zus Kaatje waren nog kleuters. Van mijn ouders mochten wij het kerstmenu kiezen. Ik herinner me dat we er lang over discussieerden, want nu hadden we de kans om dé maaltijd van het jaar zelf te mogen samenstellen. Als verslaggever meldde ik mijn ouders na rijp beraad dat we eensluidend tot het mooist mogelijke diner waren gekomen, namelijk… als voorgerecht pierenpap, als hoofdgerecht pierenpap en als dessert pierenpap. Dat was macaronipap, een soort pudding met macaronislierten, ons lievelingsgerecht. Onze ouders hebben nog tevergeefs geprobeerd ons om te praten en op een ander idee te brengen, maar ze hebben er uiteindelijk wel mee van gegeten.”

 

Het enige wat nu nog kan mislopen, is dat ik mezelf wijsmaak dat mijn kerst pas geslaagd zal zijn als mijn team in The Voice wint

 

Wat zijn voor jou mijlpalen in je leven?
“Alles in het leven draait rond balans. Ik trap een open deur in als ik zeg dat in mijn leven niet altijd alles in balans is geweest. Mijn werk is mijn passie. Dat geldt voor mijn muziek en voor mijn televisiewerk. Balans betekent een evenwicht tussen je werk, je relatie, je familie en je vrienden. Dat is niet altijd gelukt. In een vorig leven met The Radios speelden wij in Afrika, Hongarije, en zelfs een keer in de VS, net toen Anneke van Winnie ging bevallen. Gelukkig was ik op tijd terug. Nu blijft dat reizen beperkter omdat ik in mijn moedertaal zing, hoewel ik binnenkort wel in Estland ga zingen. Dat komt omdat ik vorig jaar op het wereldfeest in Boechout, letterlijk achter mijnen hoek, ben gaan zingen en internationale organisatoren die mij niet kenden, zagen dat iedereen voor ons uit zijn dak ging. Daarom hebben wij nu eeuwige uitnodigingen voor wereldfestivals. (lacht)”

Heb je nog een ‘kerstboodschap’ voor de lezers?
“De wereld lijdt aan verdeeldheid momenteel en ik hou heel erg van symboliek. Ineens komt er dat poesje Poppie in ons leven. Dat beest is de verbindende reflex in persoon, allez, in dier. Als ik ze gemoedelijk tussen de poten van onze hond zie liggen of zie spelen met onze knorrige kater denk ik – ik weet dat het superbelachelijk is – was de wereld maar een beetje meer zoals Poppie. Of is dat te vergezocht?”

Als je geen muzikant was geworden, dan was je…
“Ik zou zeker tekenaar en schilder geworden zijn. Ik doe dat nu ook, maar hou dat voor mezelf. Ik heb er altijd mijn eigen weg in gevonden.”