In samenwerking met

Aster Nzeyimana, sportanker VRT

Sport. Zweten, witte gymschoenen, lessen L.O. op school. Allemaal associaties die spontaan bij Aster Nzeyimana opkomen bij het horen van dat zoete woord. En hij zou zijn leeftijdsgenoten graag met dezelfde passie over sport willen horen spreken.

Voor de één is sport de hemel, een uitlaatklep, een kapstok waaraan zijn/haar leven wordt opgehangen. Voor de andere pure hel, een verwerpelijk begrip dat enkel nare herinneringen oproept. Vergeef me de overdrijving, maar ook dàt is eigen aan sport. Mij kan je gerust bij de eerste categorie rekenen. Bijna twee decennia lang maakt sport, en in het bijzonder voetbal, een integraal deel uit van mijn bestaan.

Sporten als basis
Urenlang trainen en amuseren, dat is voor mij écht de definitie van sporten. Ik claim met m’n 22 lentes absoluut niet enige levenswaarheden in pacht te hebben, maar ik kan wel voor mezelf spreken. En dus zeg ik, met de hand op het hart: voor mij vormde sport de basis van mijn leven. Onontbeerlijk, onmiskenbaar waardevol.

Socialer dan sociale media
Sporten is meer dan een verplicht nummer voor elke mens. Het draait om meer dan een adrenalinerush hier, een pijniging daar. Let op: vaak zijn dit – voor mij althans – de redenen waarom het zo verslavend kan zijn, dat sporten. Maar ik had toch graag even stilgestaan bij het misschien wel meest waardevolle aspect van allemaal: het sociale. En dan heb ik het écht over alle sporten, al is de groepscomponent duidelijker en nadrukkelijker aanwezig in teamsporten, da’s logisch.

Verrijkend en mooi
Eén van de mooiere dingen bijvoorbeeld is het samenhorigheidsgevoel dat er heerst. Want wat is er leuker dan samen dingen doen? Wat is er leuker dan er keihard voor gaan en vervolgens nagenieten met lotgenoten? Maar het hoeft niet bij beleving te blijven. Het kan ook gewoon een verrijking zijn als mens. Ditmaal zònder overdrijven.

De maatschappij in de kleedkamer
Neem nou een voetbalkleedkamer. Daar vind je werkelijk alle soorten mensen. Elke tak – ik haat het woord ‘laag’ – van de maatschappij is er vertegenwoordigd. Een zwartharige loodgieter heeft er z’n plekje naast een donkere advocaat, die op zijn beurt recht tegenover een half-Arische leerkracht en een ondanks-het-sporten-licht-corpulente financieel expert zit. Je trekt op met mensen waar je anders nooit mee in contact zou komen. Sport is de reden waarom precies die groep van mensen samenkomt. Sport verenigt. Het is het gemeenschappelijke doel dat alle verschillen opzij zet.

Discipline is niet vuil
Waarom bezing ik nu de lof der sport? Wat is in hemelsnaam de link met mijn generatie? Wel, zie dit schrijfsel als een oproep. Een pleidooi aan mijn leeftijdsgenoten. Want beste peers: dat sporten, doe het niet enkel omdat je er strak en fit wil uitzien. Sure, mooi meegenomen. Maar toch. Doe het vooral omdat het samen is. Doe het omdat het je, zonder melig te doen, vormt als mens. Je leert er jezelf zijn in groep, je leert er omgaan met iedereen. Discipline is er geen vuil woord, respect voor je medemens cruciaal (tegenspeler of niet!). Je houdt er vriendschappen voor het leven aan over. En bovenal: het stopt je hersenpan tsjokvol prachtige herinneringen. Als je net als ik ietwat melancholisch bent, is dat echt goud waard.