Begonnen bij MNM, uitgegroeid tot het jongste journaalanker ooit en ongetwijfeld een van de meest fanatieke sportfreaks in het vak: Aster Nzeyimana zorgt zeker voor een frisse wind in het tv-landschap. Een echte jongere van zijn generatie, met een joie de vivre die vraagt om een gesprekje.

De jonge VRT-wolf wandelt door de gangen met een zelfverzekerde kennis van zaken, zowel over het werk dat hier verricht wordt als de mensen die het draaiende houden, zijn collega’s en vrienden. In een brandende zon onder de befaamde VRT-toren bespreken we iets later het leven van Aster Nzeyimana als professional en zijn al dan niet studentikoze vrije tijd.

Ben je een student of eerder een werkmens?
“Ik voel me zelf een werkmens, maar veel van mijn vrienden studeren nog. Dus ik bevind me half en half nog in het studentenleven. Ik vond altijd dat het doel van studeren een diploma behalen was, zodat je voor je droomjob kunt gaan. Maar er is geen enkel diploma dat me kan voorbereiden op het werk dat ik doe. Je moet gewoon een bepaalde dosis talent hebben, maar er ook zelf voor werken en jezelf ontplooien, los van school. Ik heb mijn droomjob alvast gevonden of ik zit in ieder geval al op de goeie weg, en dan durf je je wel eens af te vragen waarom je nog voor een diploma zou gaan.”

 

Ik heb nooit een stap overgeslagen en dat was mijn geluk, want je kunt je heel gemakkelijk opbranden op mijn leeftijd

 

©Ian Hermans
©Ian Hermans

Proef je dan nog van het studentenleven?
“De laatste examenperiode van mijn rechtenstudie dateert van twee jaar geleden ondertussen, erg hé. Ik zat nochtans goed op schema, buiten een paar vakken die ik moest meepakken. Maar dan begon ik bij MNM en Sporza en ging ik een programma maken voor Telenet. Allemaal in een periode van één jaar, waardoor het enorm snel is gegaan. Plots kreeg ik al die kansen. In het begin probeerde ik nog te combineren, maar ik heb keuzes moeten maken, zeker nadat ik journaalanker was geworden. Ik werkte uiteindelijk zes dagen op zeven, dus studeren lukte toen echt niet meer.”

Jij zit op een redelijk uitzonderlijk jonge leeftijd right on track.
“Ja, dat is geweldig, ik mag niet klagen. Ik ben 23 en ik had nooit gedacht dat ik dit nu alles al zou hebben. Ik heb totaal niet het gevoel dat ik er al ben, maar het is de branche waarin ik wil zitten. Of ik nu mijn diploma Rechten behaal of niet, het maakt geen verschil. Maar ik ben wel blij dat ik me toch heb ingeschreven om verder te studeren, want je wil idealiter een diploma hebben. Voor hetzelfde geld had ik deze job niet.”

Is het soms niet te veel ineens?
“Nee, het is nooit te snel gegaan, wel met logische stappen vooruit. Ik heb een heel goede verstandhouding met mijn baas op de sportredactie, die mij sinds 2015 gekneed en begeleid heeft. Ik heb nooit een stap overgeslagen en dat was mijn chance, want je kunt je heel gemakkelijk ‘verbranden’ op mijn leeftijd. Ik ben mijn bazen bij Sporza heel dankbaar dat ze altijd hebben gezien dat de leeftijd niet belangrijk is, maar wel of het goed is of niet.”

 

Puur voor het geld kiezen is steeds meer een taboe

 

Het voelt alsof je met de flow meerolt, maar wel altijd recht op je doel afgaat.
“Zo kun je het wel stellen. Maar pas op, ik weet ook niet wat er allemaal nog gaat komen. Het klinkt een beetje als een huis-tuin-keukenfilosofie, maar wat voor mij werkt om content te zijn met je leven, is het ideale samensmeltingspunt zoeken tussen wat je graag doet en wat je goed kunt. Ik zit op dat punt, waardoor ik elke dag met al mijn passies aan de slag kan. Als je van theater houdt en je schrijft graag, dan ga je bijvoorbeeld voor Focus Knack schrijven en dan schrijf je recensies. Ik zeg maar iets, je kunt uiteindelijk alles bedenken.”

Het is niet voor iedereen zo vanzelfsprekend om dat punt te vinden. Hoe heb jij dat gevonden?
“Het is een moeilijke zoektocht, ja. Toen ik 19 jaar was, zat ik in de minst gelukkige periode van mijn leven. Ik was net weg bij mijn voetbalclub Eendracht Aalst en was op lager niveau gaan voetballen, maar dat viel tegen. Mijn droom was weggevallen en ik had nog niet direct op het oog wat ik wou. Bij mij duurde die periode maar vier maanden. Gelukkig, anderen lopen er jaren mee of sommigen vinden hun droom zelfs niet. Het is niet leuk om niks te doen en aan te modderen. Maar dan ben ik er vol voor gegaan en ben er nog altijd mee bezig. Je mag ook niet te bescheiden zijn, vind ik, en te snel denken dat iets je nooit zal lukken. Ga er gewoon voor, want op een gegeven moment zijn alle kansen gewoon gepasseerd. En er is niets om schrik van te hebben. Als je studeert, zit je in een superveilige cocon. Dan kun je beter al meteen uitkijken naar wat je echt wil doen.”

 

Je mag niet te bescheiden zijn en te snel denken dat iets je nooit zal lukken

©Ian Hermans
©Ian Hermans

Heb je dan eigenlijk nog zorgen?
“De zorgen die ik nu heb zijn die van een jonge mens die begint te werken en alleen woont, zo’n soort ‘problemen’, die iedereen heeft. Belastingsbrief te laat ingevuld, auto gekocht maar problemen met de verzekeringen… Zo van die saaie volwassen dingen (lacht). Maar ik heb geen existentiële problemen, waar ik blij om ben. Ik weet waar ik naartoe wil. Maar niet iedereen van mijn leeftijd heeft een quarterlifecrisis of een depressie, enkel omdat ze niet weten wat ze willen doen.”

Voel je je dan meer volwassen?
“Nee, ik voel me echt jong en daar wil ik ook zo lang mogelijk aan vasthouden. De voorbije vijf jaar zijn zo snel voorbij gegaan. Ik ben al 23 jaar.”

23 jaar is nauwelijks uit de baarmoeder…
“Ja, de collega’s lachen mij er ook altijd mee uit. Sommigen zeggen weleens dat 30 worden zo’n fijne periode was. Dan denk ik: ‘30?! Verschrikkelijk! Ik wil geen 30 jaar worden!’”

 

Ik geloof in mijn generatie. Als geen gevaar in onze maatschappij laten kruipen, denk ik niet dat wij problemen gaan hebben in de toekomst

 

Heb je schrik voor de toekomst?
“Nee, jong. Ik heb een positieve kijk op de toekomst. Als we opletten dat we geen gevaar in onze maatschappij laten kruipen, waar het ook vandaan komt – moslimextremisten of racisme enzoverder –, denk ik niet dat wij problemen gaan hebben in de toekomst. Ik geloof in mijn generatie. Als wij rond de 50 zijn en we onze kinderen onze ideeën hebben meegegeven, dan zie ik dat wel goedkomen.”

Schets eens een typisch voorbeeld van een jongere van jouw generatie?
“Een beetje veralgemenend, maar we zijn wel een bepaalde luxe gewend. Maar ik vind ook wel dat we tegelijkertijd veel minder op geld zijn geënt. Puur voor het geld kiezen is steeds meer een taboe. Het is cooler om een richting te kiezen die je écht wil doen. Op dat vlak clashen we wel met onze ouders. Zij zeggen: ‘Ga studeren, zoek werk en verdien geld. Zo kun je je gezin onderhouden en vooral een huis kopen dat je op je 55e kunt afbetalen en met pensioen kunt gaan.’ Ik denk dat wij nu anders denken, omdat we meer in contact staan met de rest van de wereld, dat je weet dat alles in feite mogelijk is. Je kunt elke job doen die je wilt en je leven zin geven.”

Meer van de wereld zien hoort daar ook bij?
“Ja, nog zoiets. De wereld is een dorp geworden. Je kunt bij wijze van spreken een bakkerij starten in eender welk land. Ik ken zoveel mensen die nu in Dubai wonen en werken. Vroeger was het echt een levensbreuk als je zoiets deed, maar nu trek je simpelweg een paar jaar naar het buitenland, kom je terug en je weet alles wat er ondertussen is gebeurd. Je mist bijna niks.”

Als Aster Nzeyimana geen sportanker was geworden, dan was hij…?
“Ik zou heel graag autodesign willen doen, dat zou ik fantastisch vinden. Ik hou echt van mooie auto’s en was er toen ik klein was al mee bezig. Maar ik kan nog steeds niet goed genoeg tekenen. Het houdt ook veel wiskunde in en een rekenwonder ben ik ook niet. Maar wie weet, op een of andere manier (lacht).”