In samenwerking met

Angelo Dorny, groenjournalist en auteur

Er valt heel wat te zeggen over het houden van een moestuin. De gezonde buitenlucht doet je goed, je krijgt meer affiniteit met de natuur en bovenal: je eet seizoensgebonden. Eten wat de moestuin schaft, geeft voldoening en schept eenheid met je innerlijke chef.

Koken met de moestuinoogst
Koken is wat mij betreft altijd de reden geweest om met een moestuin te beginnen. Hoewel het er bij mij met de paplepel werd ingegeven, doet voornamelijk de keuken mij elke keer weer uitkijken naar de lente. Dat en het een zijn met de natuur. Ik kijk er alweer zo ontzettend hard naar uit om te koken met de moestuinoogst. Zomerzoete tomaten op het warmste moment en kraakverse spruiten als vitamineboost voor de koude wintermaanden.

Zaaien met de buik
Elke seizoen heeft zijn charme, en hoewel ik het meer voor de zomer heb, vind ik de natuur in de herfst en de lente op haar mooist. De lente, omdat dit een onvermijdelijk seizoen is en zich geheel schaamteloos opdringt. De herfst, omdat alles dan weer in verval gaat en tegelijk de basis legt voor nieuw leven. En da’s heel mooi. Als ik de moestuin bezaai, dan denk ik trouwens altijd met de buik. Wat eet ik graag? Wat wil ik het liefst deze zomer op mijn bord hebben liggen? Paarse wortel of toch maar de traditionele oranje? Ik vind het heerlijk. Als je alleen teelt wat je echt graag eet, dan voorziet die magische plek je echt het hele jaar door van verse producten die iedereen lust. Niets is zo verleidelijk als de allereerste erwten en peultjes, die eind juni alweer helemaal verdwenen zijn en doen verlangen naar meer. Alsof je er kort maar intens van hebt kunnen genieten, met de wetenschap dat er snel weer iets anders lekkers komt.

 

Als ik de moestuin bezaai, dan denk ik altijd met de buik. Wat wil ik het liefst deze zomer op mijn bord hebben liggen?

 

Restanten van een oerverleden
Seizoensgebonden koken gaat wat mij betreft om respect hebben voor de natuur en het verval dat daarmee gepaard gaat. Om het erkennen dat alles vergankelijk is en de seizoenen eigenlijk een aaneenrijging van tijdelijke momenten zijn. Ik eet vrijwel nooit tomaten in de winter, tenzij ingemaakt of tot saus herwerkt, en wanneer de wintergewassen zich weer aanbieden, ben ik als een kind in een veel te grote snoepwinkel. Luchtige maar lekkere gerechten in de zomer en stevige kost als het buiten weer kouder wordt. Het is alsof je lichaam zelf aangeeft hoe je moet eten. Ik vermoed dat dat toch hardnekkige restanten zijn van ons oerverleden, toen het de normaalste zaak was om te eten wat de natuur voorschreef.

De waarde van seizoensgebonden koken
Ik geloof echt dat seizoensgebonden eten je een beter mens maakt. Denk maar aan de waarden die het je kinderen bijbrengt. En zelfs voor wie geen moestuin heeft, is het een verademing. Lokaal kopen bij de boer, dat draagt dan weer bij tot een korte keten. En een korte keten, dat betekent een bloeiende lokale economie. Dat gezegd zijnde: ik kan de lente nu echt proeven en ik maak me op voor de eerste zaairondes om straks, zo fier als een gieter, met de oogst naar binnen te wandelen. Geen enkel gevoel dat dat kan overtreffen. Geniet van de fijne momenten en kweek ze!