Van fulltime topturnster tot werkende mama van twee kinderen. Het bijna dertigjarige leven van Aagje Vanwalleghem kan je op zijn minst rijkelijk gevuld noemen. “Toen ik turnde leefde ik in een cocon, nu leef ik voor mijn gezin.”

Weinig sporten zijn mentaal en fysiek zo intensief en solitair als turnen. Aagje Vanwalleghem leefde veertien jaar lang in een wereld die werd geregeerd door prestatiedrang en het verleggen van grenzen. Toen ze in 2012 de professionele turnwereld vaarwel zei, begon de Oost-Vlaamse aan een nieuw boek. Ruim vijf jaar later is de ex-turnster met Braziliaanse roots getrouwd met haar grote liefde Dennis (Goossens, red.) en is ze moeder van twee schattige koters: Noa (4 jaar) en Nael (4 maanden).

Hoe gaat het met de kindjes?
“Goed, ze zijn heel flink. Ik was vooral benieuwd hoe Noa zou reageren op de komst van Nael. Zou ze jaloers zijn? Maar vanaf het eerste moment was het grote liefde voor haar broertje. Op de geboortelijst hebben we ook bewust dingen voor Noa gezet, zodat ze zich even belangrijk zou voelen. En de mensen die op bezoek kwamen, hebben dat goed gedaan. Ze hadden altijd wel een kleinigheidje voor Noa bij.”

 

Omdat ik zelf geadopteerd ben, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik hetzelfde moet doen

 

En hoe gaat het met jou?
“De eerste twee maanden na de geboorte van Nael waren zwaar. Hij had verborgen reflux en heel veel last van krampen. Veel baby’s maken dat mee, maar dat maakt het niet minder vermoeiend natuurlijk. Stoelgang maken ging heel moeilijk en ging gepaard met krijsen, soms anderhalf uur lang. En hij at om de twee uur, dus ik was constant bezig. Ik was een zombie die op automatische piloot leefde. Het grote verschil met Noa was dat wij konden rusten als zij sliep. Als Nael slaapt, gaat al onze aandacht meteen naar Noa. Want dat verdient ze.”

Maar nu heeft Nael zijn draai gevonden?
“Sinds een dikke maand voelt hij zich veel comfortabeler, dat zie je. Hij drinkt nu om de drie uur, maar slaapt ’s nachts wel nog niet door. Dat heeft bij Noa twee jaar geduurd. We zullen wel zien. Maar moe ben ik wel. Als je me nu op de grond legt, slaap ik. Ik heb momenteel geen hoge eisen wat slaapcomfort betreft (lacht).” 

Kun je een leven zonder kinderen nog voorstellen?
“Ik zou ze uiteraard niet kunnen missen, maar ik weet wel nog hoe het was om geen kinderen te hebben. Toen deden we alsof we geen tijd hadden. En nu denk ik: wat deden we toen toch maar met onze tijd (lacht)? Kinderen krijgen is de beste opleiding time management die er is. Zowel Noa als Nael beginnen nu doorgaans om twee uur ’s middags aan hun middagdutje. Die tijd proberen we dan echt zo goed en nuttig mogelijk te besteden.”

©Nico Van Dam
©Nico Van Dam

 

Laat kinderen zoveel mogelijk doen en dan ontdekken ze zelf wat ze graag doen en waar ze goed in zijn

 

De overgang van topturnster naar mama gebeurde behoorlijk snel…
“Ik ben gestopt met turnen in maart 2012 en Noa kwam in augustus 2013 ter wereld. Ongeveer een half jaar na mijn afscheid was ik dus zwanger. En dat was goed. Een zwart gat is misschien zwaar uitgedrukt, maar ik kwam uit een periode van presteren en veel emoties. En opeens was dat er niet meer.”

Was het niet welgekomen, die mentale en fysieke rust?
“Dat was leuk voor even. Eens niet op tijd gaan slapen en gewoon doen waar ik zin in had. Maar dat mocht niet te lang duren. Ik had nood aan een systeem en ritme. Toen ik stopte met turnen ben ik ook meteen beginnen werken. Eerst achter de schermen bij de televisie, nu als personal trainer, in loondienst. En het is goed te combineren met een jong gezin.”

Heb je altijd kinderwens gehad?
“Toch wel, en het plaatje is voor mij bijna compleet. Omdat ik zelf geadopteerd ben, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik hetzelfde moet doen. Maar het moet haalbaar zijn. Er komt veel bij kijken en het is ook zeer kostelijk. Een must is het zeker niet, maar het zit wel nog in mijn hoofd.”

 

We moeten niet rond de pot draaien, die roze wolk na de geboorte bestaat niet

 

Je werd in Brazilië geboren als Ana Maria Pereira Da Silva. Hoeveel van die naam zit nog in jou?
“Steeds meer eigenlijk. De laatste jaren trek ik vaker terug naar mijn roots. Mijn Braziliaanse familie was ook op onze trouw. Noa en Nael zijn half Braziliaans en dat wil ik zeker niet verloochenen. Daarom gaan ze ook door het leven als Noa en Nael Da Silva Goossens.”

Is het moederschap alles wat je ervan had voorgesteld?
“Nog veel meer. Ik vroeg me oprecht af of ik van Nael evenveel kon houden als van Noa. Ik dacht dat je een bepaalde hoeveelheid liefde hebt die je moet verdelen. Maar blijkbaar krijg je gewoon een extra portie liefde om te geven. Een tweede kindje verandert wel veel. Ik ben echt bang van jaloezie. Als ik met Nael bezig ben, besteed ik daarna ook altijd even aandacht aan Noa.”

Wat is fysiek en mentaal het zwaarst: topsport of mama zijn?
“Je kunt het onmogelijk vergelijken. Topsport doe je voor jezelf en is een egocentrische bezigheid. Nu ben ik er voor mijn gezin, de insteek is helemaal anders. Kindjes krijgen heeft me vooral menselijker gemaakt. Ik ben gevoeliger voor externe factoren en ben meer begaan met de wereld.”

Zijn er dingen uit jouw eigen kindertijd die je meeneemt in de opvoeding van Noa en Nael?
“Ik heb tijdens mijn jeugd heel veel mogelijkheden gekregen. Laat kinderen zoveel mogelijk doen en dan ontdekken ze zelf wat ze graag doen en waar ze goed in zijn. Toen ik in het tweede leerjaar zat, deed ik piano, drum, notenleer, turnen, blokfluit, zwemmen, balet en Chiro. Ik deed veel, maar ik moest het wel volhouden. Die boodschap geef ik mijn kinderen ook mee. De kansen die je aangereikt krijgt, moet je niet zomaar opgeven.”

 

Vroeger deden we alsof we geen tijd hadden, en nu denk ik: wat deden we toen toch maar met onze tijd? Kinderen krijgen is de beste opleiding time management die er is.

 

Heeft Noa al hobby’s?
“Ze gaat één keer per week turnen in de turnclub waar ik ben begonnen. Mijn mama geeft daar recreatief turnen. Verder doet ze ook nog balet en binnenkort gaat ze leren zwemmen. Ze doet het allemaal heel graag. En ze heeft ook beweging nodig. Wat ze doet, maakt mij niet uit. Zolang het maar geen bevlieging is.”

Zijn Denis en jij goed op elkaar afgestemd?
“We kunnen niet anders. We zijn nu twaalf jaar samen en één jaar getrouwd. We hebben elkaar leren kennen op de topsportschool in Gent. We kennen mekaar door en door, maar zelfs dan is kindjes krijgen een grote relatietest. De eerste maanden zijn stresserend en intensief en de vermoeidheid kan een spelbreker zijn voor de relatie. En we moeten niet rond de pot draaien, die roze wolk na de geboorte bestaat niet (lacht).”

Maar de balans tussen werk en gezin is nu mooi in evenwicht?
“Echt quality time voor mezelf zit er momenteel niet in, maar dat komt wel. Vroeger keken we al eens vaker een film, maar nu val ik gewoon in slaap. We leven en werken echt voor ons gezin. En als we er eens samen tussenuit willen voor een dag of avond, dan kunnen we beroep doen op een geweldige familie. En daar zijn we erg dankbaar voor.”

Als Aagje Vanwalleghem geen turnster was geworden, dan…
“… was ik hoogstwaarschijnlijk muzikante geworden, want ik speelde piano en viool op een zeker niveau. In het zesde leerjaar moest ik kiezen tussen muziek en topsportschool gymnastiek. Uiteindelijk koos ik voor gymnastiek omdat dat actiever was en ik geen zittend gat had.”